KostasPhilanthropinos

Ώρα να αναλάβομε όλοι τις ευθύνες μας. Μέρος 2ον

2011-10-21T06:49:00.001-07:00

Ώρα να αναλάβομε όλοι τις ΕΥΘΥΝΕΣ μας- Μέρος 2ον Δύο αριθμοί1. Το Δημόσιο ΧΡΕΟΣ της χώρας ανέρχεται περίπου στο 150% του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος.2. Το ΕΛΛΕΙΜΜΑ του κρατικού προϋπολογισμού ανέρχεται στο 10%, δηλαδή για να μπορέσει το Κράτος να ανταποκριθεί στις τρέχουσες και μόνον ΥΠΟΧΡΕΩΣΕΙΣ του χρειάζεται να δανεισθεί τουλάχιστον είκοσι(20) δισεκατομμύρια ΕΥΡΩ.Και επειδή οι αριθμοί δεν αμφισβητούνται από κανέναν καλόπιστο, η ΧΡΕΩΚΟΠΙΑ της χώρας είναι στην αυλή μας και το φάντασμα της έσχατης πενίας απειλεί τη μέγιστη πλειοψηφία των Ελλήνων.Αντιμέτωποι με τον έσχατο κίνδυνο που απειλεί τη χώρα και το λαό της ΥΨΙΣΤΟ ΧΡΕΟΣ ΟΛΩΝ ΜΑΣ είναι να επιδιώξομε να βρούμε β ι ώ σ ι μ η λύση σε ένα δυσκολότατο πρόβλημα που αγγίζει τα όρια του άλυτου.Μέσα στη μεγάλη μας Α Τ Υ Χ Ι Α, για την οποίαν φέρομε βαριά ευθύνη όλοι μας, άλλος μικρότερη κι άλλος μεγαλύτερη,- μόνα αθώα τα βρέφη, τα νήπια και τα παιδιά- τυχαίνει να ανήκομε σε μια οικογένεια Ευρωπαϊκών κρατών , τα οποία, σε συνεργασία με την εκλεγμένη Ελληνική κυβέρνηση, προσπαθούν να βρουν β ι ώ σ ι μ η λύση στο σχεδόν άλυτο πρόβλημά μας.Ενόψει των παραπάνω ποια είναι η συμπεριφορά της μεγάλης πλειοψηφίας των Ελλήνων- επωνύμων και απλών πολιτών? Κρίνουν, επικρίνουν και κατακρίνουν οι μεν τους δε και ο ένας τον άλλον- για όλα φταίνε πάντα οι άλλοι και ποτέ εμείς- και δ ι ε κ δι κ ο ύ ν κεκτημένα δικαιώματα και πάσης φύσεως και μορφής επιδόματα την ώρα που στα χείλη, στη σκέψη και στη φροντίδα όλων μας ανεξαιρέτως θα έπρεπε να κυριαρχεί μία και μόνο λέξη: Κ Α Θ Η Κ Ο Ν Τ Α, από την εκπλήρωση των οποίων και μόνον είναι δυνατόν να προέλθει η σωτηρία της Π Α Τ Ρ Ι Δ Ο Σ και του καθένα μας χωριστά.Και πρώτιστο Κ Α Θ Η Κ Ο Ν όλων μας είναι να προσφέρομε καθένας σύμφωνα με τις δυνατότητές του.(Λεπτομέρειες για το πρώτο αυτό καθήκον καθώς και για άλλα καθήκοντα υπάρχουν στο πρώτο μέρος της παρούσας επιστολής).Τελειώνοντας την παρέμβασή μου ΠΡΟΤΕΙΝΩ ΣΤΟΝ Κ. ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΟ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ να ζητήσει από τον πρόεδρο της ΒΟΥΛΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ να συγκαλέσει το σώμα σε ΕΙΔΙΚΗ ΣΥΝΕΔΡΙΑΣΗ με μοναδικό θέμα:Η ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΗΣ ΠΑΤΡΙΔΟΣ, ΥΨΙΣΤΟ ΚΑΘΗΚΟΝ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝΤην ειδική αυτή συνεδρίαση να κληθούν να παρακολουθήσουν τόσο ο πρόεδρος της Δημοκρατίας όσο και εκπρόσωποι όλων των φορέων της πνευματικής, κοινωνικής και οικονομικής ζωής του τόπου.Και επειδή ο κυρίαρχος ΛΑΟΣ, ο πάντα ευκολοπίστευτος και πάντα προδομένος, είναι αυτός που τελικά πληρώνει τα σπσμένα, η ειδική αυτή συνεδρίαση της βουλής να μεταδοθεί ζωντανά από όλα τα τηλεοπτικά και ραδιοφωνικά μέσα.Αρχή και τέλος αυτής της ειδικής συνεδρίασης της Ολομέλειας της ΒΟΥΛΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ οι λόγοι του πρώτου ΚΥΒΕΡΝΗΤΗ της ΝΕΑΣ ΕΛΛΑΔΟΣ ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ ,όπως καταγράφονται στο πρώτο μέρος της παρούσας ανοικτής επιστολής.Αν οι πατέρες του Έθνους στοχαστούν ελεύθερα και με πλήρη συναίσθηση του χρέους και της ευθύνης τους τότε μπορεί να είμαστε βέβαιοι πως στο τέλος της ειδικής συνεδρίασης θα πάρουν τις επιβαλλόμενες από τα πρέγματα αποφάσεις , ώστε ο πρωθυπουργός της χώρας μαζί με ολόκληρο το κυβερνικό επιτελείο να έχει τη δυνατότητα να υπερασπισθεί τα εθνικά συμφέροντα κατά τον καλύτερο δυνατό τρόπο, στην κρίσιμη Σύνοδο κορυφής των ηγετών της ΕΕ την Κυριακή 23 Οκτωβρίου 2011.Με ήσυχη τη συνείδηση πως η παρούσα παρέμβαση προέρχεται από το περίσσευμα καρδιάς ενός ταπεινού συνταξιούχου δασκάλου που απευθύνεται στο περίσσευμα καρδιάς και στο φιλότιμο μυριάδων Ελληνίδων και ΕλλήνωνΔιατελώΜε τιμήΚώστας ΠοζιάδηςΥ.Γ. Στο ιστολόγιό μου : http://www.poziadis.com/ υπάρχουν κατατεθειμένες ιδέες και προτάσεις για θέματα που χρόνια τώρα ταλανίζουν τον τόπο μας. Όσοι πιστοί προσέλθετε.

Ώρα να αναλάβομε όλοι τις ευθύνες μας. Μέρος 1ον

2011-10-21T06:45:00.001-07:00

ΩΡΑ ΝΑ ΑΝΑΛΑΒΟΜΕ ΟΛΟΙ ΤΙΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ΜΑΣ. Μέρος 1ονΑνοικτή επιστολή προςτον πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας, τον πρωθυπουργό της χώρας, την πάσης φύσεως ηγεσία του τόπου και κυρίως τις Ελληνίδες και τους Έλληνες, στην Ελλάδα και τον κόσμο πουποτέ από το χρέος μη κινούντες΄δίκαιοι κ΄ίσιοι σ΄όλεςτων τες πράξεις,αλλά με λύπη κιόλας κ΄ευσπλαχνία΄γενναίοι οσάκις είναι πλούσιοι, κι ότανείναι πτωχοί, πάλ΄εις μικρόν γενναίοι,πάλι συντρέχοντες όσο μπορούνε΄πάντοτε την αλήθεια ομιλούντες,πλην χωρίς μίσος για τους ψευδομένους.Κ. Κ Αρχίζομε με το κάλεσμα της Ιστορίας ” Ελπίζω ότι όσοι εξ υμών συμμετάσχουν εις την Κυβένησιν θέλουν γνωρίσει μεθ΄εμού ότι εις τας παρούσας περιστάσεις, όσοι ευρίσκονται εις δημόσια υπουργήματα δεν είναι δυνατόν να λαμβάνουν μισθούς αναλόγους με τον βαθμόν του υψηλού υπουργήματός τους και με τας εκδουλεύσεις των, αλλ΄ότι οι μισθοί ούτοι πρέπει να αναλογούν ακριβώς με τα χρηματικά μέσα, τα οποία έχει η Κυβέρνησις εις την εξουσίαν της”. ΄… εφόσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν δια να ζήσω, Α Ρ Ν Ο Υ Μ Α Ι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα, ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις την εσχάτην πενίαν”. Ι Ω Α Ν Ν Η Σ Κ Α Π Ο Δ Ι Σ Τ Ρ Ι Α Σ Πρώτος Κυβερνήτης της Ε Λ Λ Α Δ Ο Σ Προς την Δ΄ΕθνοσυνέλευσηΚαι τώρα η απάντηση στο κάλεσμα Ίσως είναι η πιο κατάλληλη Ώρα, εμπνεόμενοι από τους λόγους του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδος ΙΩΑΝΝΗ ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ, να αναλάβομε όλοι τις Ευθύνες που μας αναλογούν, να πάρομε τις αναγκαίες αποφάσεις και να πράξομε το ύψιστο Χρέος μας για τη σωτηρία της πατρίδος.Ξέρομε όλοι πως είναι πολύ εύκολο να λες τι πρέπει να γίνει, όταν μάλιστα το πρέπει απευθύνεται στους άλλους. Το δύσκολο είναι να λες τι μπορεί να γίνει στην παρούσα φάση των πραγμάτων και, κυρίως, τι είσαι διατεθειμένος να πράξεις εσύ ο ίδιος, προκειμένου να γίνει πραγματικότητα αυτό που προτείνεις.Συνεπής προς τα παραπάνω ξεκινώ πρώτα από τον εαυτό μου.Μιμούμενος το αξεπέραστο παράδειγμα του ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑ δ η λ ώ νω ότι:< εφόσον οι οικονομίες μου από τη σύνταξη που παίρνω μου αρκούν για να ζήσω τα επόμενα δύο χρόνια, ΠΡΟΣΦΕΡΩ το ποσό που αντιστοιχεί στη σύνταξη δύο ετών για τη σωτηρία της Πατρίδος. Στην περίπτωση που η προσπάθεια διάσωσης της χώρας ξεκινήσει αμέσως είμαι έτοιμος να καταβάλω το ποσό των σαράντα περίπου χιλιάδων Ευρώ σε πρώτη ζήτηση. Παράλληλα θέτω τις όποιες δυνατότητες μου ως συνταξιούχου δασκάλου, παρά τα 77 μου χρόνια, στη διάθεση της κοινωνίας>.Και τώρα νομιμοποιούμαι να απευθυνθώ στον αξιότιμο Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας κ. Κάρολο Παπούλια και να τον καλέσω να δηλώσει, μιμούμενος με τη σειρά του το πράδειγμα του πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδος, τι μπορεί να προσφέρει από την προεδρική χορηγία των επόμενων τριών χρόνων που θα κατέχει το αξίωμα του προέδρου. Και αφού το πράξει αυτό να καλέσει τον πρώθυπουργό, τους υπουργούς, τους αρχηγούς των κομμάτων, όλους τους ανώτατους δημόσιους λειτουργούς, όλους τους έχοντες και κατέχοντες που ζουν σαυτή τη χώρα και τέλος τους απλούς πολίτες, να συνεισφέρουν, ο καθένας σύμφωνα με τις δυνατότητές του και την καλή του προαίρεση.Όλα τα παραπάνω αποτελούν ένα πρώτο βήμα για τη σωτηρία της πατρίδος. Αυτό το σπουδαίο πρώτο βήμα στηρίζεται στην καλή μας διάθεση. Και επειδή η πρωτοβουλία ανατίθεται στον πρόεδρο της Δημοκρατίας και κυρίως σε όλους εκείνους που έχουν και κατέχουν μπορεί, εφόσον το πρώτο αυτό βήμα σημειώσει την ποθούμενη επιτυχία, να ανοίξει το δρόμο για τα επόμενα βήματα που όχι μόνον θα μας βγάλουν από τη βαθειά κρίση που μαστίζει τον τόπο μας, αλλά θα μας δώσουν ευκαιρίες και δυνατότητες να αναδιοργανώσομε έτσι την πολιτεία μας, ώστε σε εύλογο χρόνο να σταθούμε γερά στα πόδια μας και να γίνουμε μια μέρα < του κόσμου παίδευσις>.Τα επόμενα βήματα θα σχεδιασθούν και θα πραγματοποιηθούν από την κυβέρνηση.Καλείται ο πρωθυπουργός κ. Γ. Παπανδρέου δια των αρμοδίων οργάνων της πολιτείας να πραγματοποιήσει ΑΠΟΓΡΑΦΗ πλούτου με βάση τον αριθμό ΑΜΚΑ έτσι ώστε το κράτος να γνωρίζει τι κατέχει ο κάθε πολίτης αυτής της χώρας,προκειμένου να φορολογείται σύμφωνα με τον πραγματικό του πλούτο.Με τον τρόπο αυτό θα ικανοποιηθεί το πάγιο αίτημα του λαού για δίκαιη κατανομή των φορολογικών βαρών. Μετά την απογραφή ό,τι βρεθεί ακαταχώριστο περιέρχεται στο Δημόσιο.Παράλληλα με την απογραφή πλούτου προτείνεται να γίνει καταγραφή του έργου το οποίο παράγει κάθε υπάλληλος σε κα θημερινή βάση, προκειμένου στη συνέχεια να προσδιοριστούν οι πραγματικές ανάγκες που οφείλει να καλύπτει η πολιτεία στην Υγεία , στην Εκπαιδευση, στην Ασφαλεια των πολιτών κ.τ.λ.Και βέβαια εκεί που πρέπει να γίνει η μεγαλύτερη μείωση προσωπικού είναι τα γραφεία πρώτα και κύρια του πρωθυπουργού,των υπουργών, των βουλευτών, των διαφόρων διοικητών οργανισμών κ.τ.λ.Σημαντικό βήμα θεωρούμε τέλος την αξιοποίηση όλων των νέων ανθρώπων που ασχολούνται με θέματα πληροφορικής και χρησιμοποιούν το ταλέντο τους για το κακό κυρίως- οι λεγόμενοι χάκερς-.Αυτούς τούς ταλαντούχους νέους η πολιτεία οφείλει να τους καλέσει σε συστράτευση για τη σωτηρία της πατρίδος, δημιουργούσα πλούτο με τις επινοήσεις τους και εξασφαλίζουσα στους ίδιους μια αξιοπρεπή διαβίωση. Οι καθηγητές πληροφορικής των πολυτεχνείων της χώρας έχουν σπουδαίο ρόλο να διαδραματίσουν επί του προκειμένου.Ασφαλώς είναι πολλά αυτά που πρέπει να γίνουν και πολύ περισσότερα αυτά που πρέπει να διορθωθούν. Όμως αν η αρχή είναι το ήμισυ του παντός τότε δεν έχομε παρά να αρχίσομε το ταχύτερο δυνατό.Τελειώνοντας τη σύντομη παρέμβασή μου καλώ όλους τους Έλληνες να διαβάσουν προσεκτικά τους λόγους του πρώτου κυβερνήτη της νέας Ελλάδος στην Δ΄Εθνοσυνέλευση , να στοχαστούν ελέυθερα και να πράξουν αναλόγως για τη σωτηρία της πατρίδος που όλοι αγαπάμε και πονάμε.Περιμένοντας με αγωνία την αντίδραση- ελπίζω να είναι θετική-στην πρωτοβουλία μουΔιατελώΜε τιμή Κώστας Ποζιάδης, συνταξιούχος δάσκαλος http://www.poziadis.com/ τηλ. 210 4116409 pozis@otenet.grΠειραιάς 13 Οκτωβρίου 2011 ΥΓ Υποβάλλω θερμή παράκληση στην αγαπημένη μου εφημερίδα Ε Λ Ε Υ ΘΕ Ρ Ο Τ Υ Π Ι Α να μου κάνει τη μεγάλη χάρη να δημοσιεύσει την παρούσα επιστολή μου.Εκ των προτέρων πολλές ευχαριστίες.

2010-01-23T06:57:00.000-08:00

Δεν διαφαίνεται ΕΛΠΙΔΑ στον ορίζοντα, εκτός εάν… »

“Αμυνώ δε και μόνος και μετά πάντων”

Είναι πολύ εύκολο να λες τι πρέπει να γίνει, όταν μάλιστα αυτό το πρέπει απευθύνεται στους άλλους.

Το δύσκολο είναι να λες αυτό που κάθε φορά μπορεί να γίνει και που γίνεται ακόμη δυσκολότερο, όταν ορίζεις και το τι συγκεκριμένα είσαι αποφασισμένος να πράξεις εσύ προσωπικά.

Τις τελευταίες δέκα μέρες η πατρίδα μας ΖΕΙ μια τραγωδία που κανένας δεν μπορεί με ασφάλεια να προσδιορίσει τον αριθμό των πράξεων που αναμένεται να διαδραματισθούν ακόμη, πριν να φθάσουμε στην πoλύπαθη και πολυπόθητη ΚΑΘΑΡΣΗ.

ΩΡΑ ΕΥΘΥΝΗΣ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ

Είναι να απορεί κανείς με τον ελληνικό λαό. Στον καιρό του πολέμου είναι έτοιμος και πρόθυμος να θυσιάσει τα πάντα, ακόμη και την ίδια του τη ζωή, Μέσα στις δυσκολίες και στις συμφορές που προκαλεί ο πόλεμος, βρίσκει το κουράγιο και τη δύναμη να αναδείξει όλες εκείνες τις αρετές που κάνουν τον άνθρωπο όντως Α Ν Θ Ρ Ω Π Ο . Αντίθετα, στον καιρό της ειρήνης, αφήνει να ανθίσουν όλα τα άνθη του κακού. Ενεργεί ωσάν να μην τον ενδιαφέρει τίποτε άλλο παρά μόνο το στενώς εννοούμενο συμφέρον του. Για όλα τα κακώς κείμενα στη χώρα φταίνε οι άλλοι. Χωρίς να το γνωρίζει, ταυτίζεται με την άποψη του Γάλλου μαρξιστή φιλοσόφου Ζαν Πωλ Σάρτρ:” Η κόλαση είναι οι άλλοι”.

Είναι αυτός που “λαδώνει” για να κάνει τη δουλειά του, τρώγοντας το δίκιο του συνανθρώπου του και είναι ο ίδιος που θα βγει να καταγγείλει, έτσι αόριστα και χωρίς ντροπή, το “λάδωμα”.

Είναι αυτός που κάνει την έξυπνη και νομότυπη, πολλές φορές, φοροδιαφυγή και είναι ο ίδιος που θα ξεσηκώσει τον κόσμο αν κάποιος προτείνει την πιο δίκαιη φορόλόγηση που στηρίζεται στα τεκμήρια διαβίωσης.

Είναι αυτός που, όταν κατέχει μια θέση εξουσίας, φέρεται στον πολίτη σαν να είναι σκουπίδι και είναι ο ίδιος που καταγγέλλει με τα μελανότερα χρώματα τον εξουσιαστή μιας άλλης υπηρεσίας επειδή, λέει, φέρθηκε με σκαιό τρόπο στην ηλικιωμένη μητέρα του.

Είναι αυτός που χαρακτηρίζει εγκληματία το δράστη-πρόξενο σοβαρού αυτκινητιστικού ατυχήματος, ο οποίος εγκατέλειψε το θύμα του αβοήθητο, όταν ο δράστης τυχαίνει να είναι κάποιος άγνωστος και είναι ο ίδιος που θα επικαλεσθεί όλων των ειδών τα ελαφρυντικά, όταν ο δράστης τύχει να είναι ο γιος του, η αδερφή του, ο γαμπρός του.

Και για να τελειώνουμε με τα αστεία!

Μόνο όποιος ξεκινά το λόγο του κάνοντας, με πάσαν ειλικρίνεια και την απαιτούμενη αυστηρότητα, την αυτοκριτική του δικαιούται να κρίνει, με την ίδια αυστηρότητα, τους άλλους.

Αίσχιστο παράδειγμα προς αποφυγήν η δια του συνηγόρου υπεράσπισης δήλωση ότι ο φερόμενος ως δράστης της δολοφονίας του νεαρού ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ δεν μετανιώνει επειδή, λέει, έκανε το καθήκον του. Μα άνθρωπέ μου!!! Ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι ο θάνατος του νέου ανθρώπου προκλήθηκε από εξοστρακισμό της σφαίρας έγινες αιτία να χαθεί αυτός ο νέος άνθρωπος και εσύ, για χάρη και μόνο των αθώων παιδιών σου και της γυναίκας σου, αντί να ζητήσεις γονατιστός ΣΥΓΓΝΩΜΗ από τη χαροκαμένη μάνα, προβαίνεις δια του συνηγόρου σου σε αδιανόητες πράξεις προσβολής νεκρού! Και με την αχαρακτήριστη αυτή ενέργειά σου ρίχνεις λάδι στη φωτιά και έτσι χάνεις το δικαίωμα να επικαλεσθείς το οποιοδήποτε ελαφρυντικό.

Σε άρθρο μου με τίτλο: ” Αλλά με λύπη κιόλας κι ευσπλαχνία”που δημοσίευσα στο Ιστολόγιό μου είχα την ελπίδα πως άλλη θα ήταν η στάση σου και πως κάποια μέρα θα έβρισκες τον τρόπο να επανορθώσεις, έστω και εν μέρει το κακό που έκανες στην οικογένεια του άτυχου νέου, στο σώμα της αστυνομίας , στην πατρίδα σου.

Δυστυχώς για σένα και την οικογένειά σου διάλεξες το δρόμο που μόνον ο χειρότερος εχθρός σου θα μπορούσε να σε συμβουλέψει να πάρεις.

Και όπως λέει ο λαός μας: ” Όπως έστρωσες θα πλαγιάσεις”.

Αν και όσο ζεις υπάρχει ελπίδα να αλλάξεις ρότα και να ελαφρύνεις το φορτίο που φόρτωσες στους δικούς σου ανθρώπους. Η μπάλλα βρίσκεται πάντα στα χέρια σου.

Και τώρα λίγα λόγια για τους μαθητές που, Κύριος οίδε, πότε θα ξαναγυρίσουν στα σχολεία, ώστε με ηρεμία και σύνεση να αρχίσει να διεξάγεται ένας ειλικρινής και δημιουργικός διάλογος ανάμεσα σε όλους τους φορείς της εκπαιδευτικής κοινότητας, τους γονείς, τους μαθητές, τα κόμματα, την τοπική αυτοδιοίκηση, την κυβέρνηση.

Γνωρίζω πολύ καλά πως τούτη την ώρα της κρίσης οι πολλοί επιλέγουν τον εύκολο δρόμο της αυστηρής κριτικής των άλλων ενισχύοντας έτσι τις φλόγες που κατακαίνε τις σάρκες μας κι εμείς, οι ανόητοι, νομίζουμε ότι κάποιο ωραίο πρωινό θα ξυπνήσουμε κι όλα τα προβλήματά μας θα βρούν τη λύση τους.

Οι λίγοι και ανάμεσά τους προσπαθώ να συμπεριλάβω και τον εαυτό μου, επιλέγουμε το δύσκολο δρόμο των προτάσεων που, αν καταφέρουμε να πάρουμε με το μέρος μας τους νέους, υπάρχει ελπίδα να αντιστρέψουμε το κλίμα απελπισίας που απειλεί, σαν ανελέητο τσουνάμι, να μην αφήσει τίποτε όρθιο στο πέρασμα του.

ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΑΝΤΩΝ

ΠΑΤΡΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΗ ΠΡΟΣ ΜΑΘΗΤΕΣ, ΦΟΙΤΗΤΕΣ, ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΣ, ΓΟΝΕΙΣ

Αγαπητοί νέοι και νέες της Ελλάδος,

Επιτρέψτε μου να σας κάνω μια πρόταση βγαλμένη από τα βάθη της ψυχής μου. Σας προτείνω, αντί να ταλαιπωρείσθε καθημερινά στους δρόμους των πόλεων, διακινδυνεύοντας τη σωματική σας ακεραιότητα, προκαλώντας ανησυχία και φόβο στους γονείς σας, δημιουργώντας προβλήματα στη λειτουργία της αγοράς και προσφέροντας άλλοθι σε όσους επιδιώκουν το κακό όλων μας, να γυρίσετε στα σχολειά σας αποφασισμένοι αυτή τη φορά να δράσετε με όραμα και σχέδιο, ώστε να μπούν γερά θεμέλια για ένα ελπιδοφόρο μέλλον για όλους όσοι ζούνε και εργάζονται σαυτή την ευλογημένη χώρα μας.

Πάρτε λοιπόν την πρωτοβουλία και με σοβαρότητα και υπευθυνότητα, σε γενικές συνελεύσεις, κατά τάξεις ή με όλους τους μαθητές και τις μαθήτριες, συζητήστε, κάντε προτάσεις, ακούστε την άλλη άποψη, βρείτε τα πιο ενδεδειγμένα επιχειρήματα και καταλήξτε σε συγκεκριμένες προτάσεις για το πώς οραματίζεστε το σχολείο σας, πώς περιμένετε να σας αντιμετωπιζουν οι δάσκαλοί σας, τι έχετε να ζητήσετε από τους γονείς σας, από το δήμαρχο της πόλης, το νομάρχη, τον υπουργό παιδείας, τον πρωθυπουργό, τα κόμματα της βουλής των Ελλήνων. Και ταυτόχρονα, με παρρησία και λεβεντιά, όπως ταιριάζει στα νιάτα, πείτε τι είστε διατεθειμένοι να πράξετε για το καλό το δικό σας πρώτα και των γονέων σας και για το καλό του τόπου που όλοι αγαπούμε και τι είστε έτοιμοι και πρόθυμοι να στερηθείτε από όσα οί γονείς σας, με διπλές και τριπλές απασχολήσεις, σας προσφέρουν αφειδώλευτα.

ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΦΟΙΤΗΤΕΣ

Αφήστε τις καταλήψεις, δεν οδηγούν πουθενά, και γεμίστε τα αμφιθέατρα, κατά σχολές πρώτα και στη συνέχεια κατά πανεπιστήμιο, και ανοίξτε έναν βαθύ και ευρύτατο διάλογο για όλα τα θέματα που σας απασχολούν και με σοβαρότητα και υπευθυνότητα συντάξτε τις προτάσεις σας προς τους καθηγητές, προς τους γονείς σας, προς το υπουργείο παιδείας, προς την κυβέρνηση, προς όλα τα κόμματα του Κοινοβουλίου και καλέστε στη συνέχεια όλους τους παραπάνω φορείς σε τελικό διάλογο και τελική πρόταση από όλους προς όλους και τότε ο καθένας και όλοι μαζί ως κοινωνία ας κληθούμε να αναλάβουμε τις ευθύνες μας, προκειμένου να ανοίξει ο δρόμος για μια νέα πορεία.

ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΙ

Ακολουθείστε το παράδειγμα των μαθητών σας και ετοιμάστε τις προτάσεις σας για το τι είστε έτοιμοι και πρόθυμοι να δώσετε πρώτα στα παιδιά, στους γονείς τους, στην πόλη και στον τόπο και ύστερα να ζητήσετε ό,τι θεωρείτε δίκαιο από τους μαθητές, τους γονείς τους, το δήμαρχο, το νομάρχη, τον υπουργό, τον πρωθυπουργό, τα κόμματα της βουλής των Ελλήνων.

ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΓΟΝΕΙΣ

Μιμούμενοι το παράδειγμα των παιδιών σας πραγματοποιήστε γενικές συνελεύσεις, καλέστε ειδικούς που σας αγαπούν και σας νοιάζονται, συζητήστε με τα παιδιά σας, ακούστε με προσοχή τις αγωνίες τους, μιλήστε τους για τις δικές σας αγωνίες και αναζητήστε κοινούς τόπους και διατυπώστε κοινές προτάσεις, ώστε να δημιουργήσετε αραγές μέτωπο και να έχει βαρύτητα ο κοινός σας λόγος.

ΚΑΙ ΜΟΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΠΑΝΤΩΝ

Για να έχει αποτέλεσμα η παραπάνω προτεινόμενη διαδικασία όλα τα εμπλεκόμενα μέρη οφείλουν να αξιοποιήσουν κάθε ιδέα και πρόταση που πέφτει στο τραπέζι του διαλόγου από τον οιονδήποτε που μπορεί και επιθυμεί να πάρει μέρος στην όντως πανεθνική προσπάθεια σωτηρίας της πατρίδας σε στιγμές παγκόσμιας οικονομικής και κοινωνικής κρίσης.

Σε ό,τι με αφορά, πέρα από την παρούσα πρόταση και τα λοιπά σχετικά με το θέμα μας κείμενα που είναι αναρτημένα στα Ιστολόγιά μου- 1. hhhp://www.poziadis.com 2. http://pppp1934.blogspot.com

Είμαι στη διάθεση κάθε ενδιαφερόμενου να βοηθήσω, στο μέτρο των δυνάμεών μου, χωρίς το παραμικρό αντάλλαγμα, υλικό ή ηθικό.

ΠΕΙΡΑΙΑΣ 16 Δεκεμβρίου 2008

Κώστας Ποζιάδης, συνταξιούχος δάσκαλος

pozis@otenet.gr τηλ. 210 4116409

ΘΑΥΜΑΖΩ ΤΑΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΄Σ Τ΄ΟΝΟΜΑ ΤΟΥΣ ΜΝΕΩ-ΜΕΡΟΣ 1ον

2009-01-07T05:31:00.000-08:00

Αν ο Διονύσιος Σολωμός θαύμαζε τις γυναίκες του Μεσολογγιού επειδή η δύναμη ήταν σ΄αυτές ίσια με τ΄άλλα δώρα και επειδή ομογνωμούσαν ακόμη και στα ονείρατά τους καθώς και στη θέληση και σ΄όλα τ΄άλλα έργα, οι έντιμοι άνθρωποι, όπου γης, θα θαυμάζουν στο διηνεκές τις γυναίκες που γίνονται καλές σύζυγοι, τρυφερές μητέρες και ταυτόχρονα πραγματοποιούν αξιοζήλευτες επιδόσεις στον επιστημονικό, κοινωνικό και πολιτικό στίβο, μέσα σε αντίξοες συνθήκες που δημιουργεί ο ανδροκρατούμενος πολιτισμός μας.
Θα θαυμάζουν επίσης τις γυναίκες-μητέρες που η μοίρα έστειλε στη ζωή τους ένα ανάπηρο παιδί, το οποίο και μεγαλώνουν μ΄όλη τη μητρική στοργή και αφοσίωση.
Θα θαυμάζουν ακόμη περισσότερο τις γυναίκες που υιοθετούν ξένα παιδιά και μαλιστα παιδιά με προβλήματα σωματικής ή και πνευματικής αναπηρίας.
Τέλος, θα θαυμάζουν τις γυναίκες που υπέστησαν βιασμό κάθε μορφής και αντί να καταρρεύσουν και να υποταχθούν ολοκληρωτικά στην ανδρική βαρβαρότητα ύψωσαν το λάβαρο του αγώνα και αφιέρωσαν τη ζωή τους στην υπηρεσία του γυναικείου κινήματος με λαμπρά αποτελέσματα.

ΘΑΥΜΑΖΩ ΤΑΙΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΄Σ Τ΄ΟΝΟΜΑ ΤΟΥΣ ΜΝΕΩ-ΜΕΡΟΣ 2ον

2009-01-07T05:26:00.001-08:00

Σε μια γνήσια δημοκρατική πολιτεία όλοι οι πολίτες, γυναίκες και άντρες, πρέπει να έχουν ίσες ευκαιρίες και όλα τα αναγκαία μέσα, οικονομικά και εκπαιδευτικά, προκειμένου να αναπτύξουν, στο ανώτερο επίπεδο, τα όποια ταλέντα τούς κληροδότησαν οι γονείς τους και, χωρίς προκαταλήψεις και εμπόδια κάθε είδους, να επιλέγουν ελεύθερα το ρόλο που θα κληθούν να παίξουν στην κοινωνία με βάση τα προσόντα και τις βαθύτερες επιθυμίες τους.
Πρέπει να τονίσουμε από την αρχή ότι ο αλληλοσεβασμός και η συνεργασία των δύο φύλων αποτελούν όρους απαραίτητους για μια επιτυχημένη ζωή. Όμως θα αποτελούσε σοβαρή παράλειψη αν δεν τονίζαμε επίσης πως ο ρόλος της γυναίκας- μητέρας αποτελεί την ακλόνητη βάση της ανθρώπινης ευημερίας.
Ασφαλώς γνωρίζουμε όλοι πως υπάρχουν έργα που μόνο το γυναικείο φύλο μπορεί να πραγματοποιήσει. Π. χ. Κυοφορία, τοκετός, θηλασμός. Επομένως, οι γυναίκες- μητέρες, έχουν όλα τα δίκια του κόσμου με το μέρος τους να ζητούν, πέρα από την ισότητα των δύο φύλων- κατάκτηση από τις σημαντικότερες του γυναικείου κινήματος- και δικαιοσύνη.
Τώρα. Επειδή οι γυναίκες- μητέρες, για να αναποκριθούν με επάρκεια στον τριπλό ρόλο της συζύγου, της μητέρας και της επαγγελματικής σταδιοδρομίας, πρέπει να καταβάλουν το λιγότερο τριπλάσιες προσπάθειες σε σύγκριση με τους άνδρες και τις άγαμες γυναίκες και τουλάχιστον διπλάσιες προσπάθειες σε σύγκριση με τις γυναίκες- συζύγους χωρίς παιδιά, είναι λογικό και δίκαιο να απαιτούν την πλήρη και ουσιαστική συμπαράσταση των ανδρών- συζύγων τους πρώτα- πρώτα και μετά και της πολιτείας, όλων των κοινωνικών φορέων της χώρας καθώς και των υπηρεσιών της Ενωμένης Ευρώπης.
Ασφαλώς υπάρχουν γυναίκες- μητέρες που επιθυμούν να γεννήσουν και να μεγαλώσουν πολλά παιδιά κι αυτό είναι γιαυτές υπεραρκετό για μια ολοκληρωμένη και ευτυχισμένη ζωή. Η επαγγελματική σταδιοδρομία δεν τις ενδιαφέρει και αυτό αποτελεί ελεύθερη και αβίαστη επιλογή τους. Άλλωστε το μεγάλωμα των παιδιών από μόνο του είνα μια υπεραπασχόληση.
Ιδιαίτερη στήριξη επιβάλλεται να δοθεί στις γυναίκες- μητέρες με ένα ή περισσότερα παιδιά που δεν έχουν την στήριξη άνδρα- συζύγου για τους οποιουσδήποτε λόγους.
Τέλος, οι γυναίκες- μητέρες που παράλληλα με τη μητρότητα επιθυμούν να ασκήσουν και μια επιτυχημένη σταδιοδρομία σε έναν τομέα της οικονομικής, πολιτικής και κοινωνικής ζωής που επέλεξαν, χρειάζονται την ανεπιφύλακτη στήριξη όλης της κοινωνίας.
Και βέβαια όλες οι γυναίκες- μητέρες, για να φέρουν σε αίσιο πέρας το ωραίο και δύσκολο έργο τους χρειάζονται, εκτός από την υλική στήριξη, και επιμορφωτική αρωγή που μπορεί να δοθεί μέσα από προγράμματα που θα έπρεπε να περιλαμβάνει μια πραγματική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση.

ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ ΜΕΡΟΣ 2ον

2009-01-07T05:23:00.001-08:00

Ακόμη κι αν κάποιος χλευάσει τη θρησκεία σου, εσύ μην αντιδράσεις εν θερμώ, αλλά, προς το παρόν, φύγε μακριά. Αργότερα, όταν ηρεμήσεις, άνοιξε διάλογο μαζί του.
- Κοράνιο
Οι πιστοί όλων των θρησκειών οφείλουν να γνωρίζουν ότι ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο ελεύθερο. Αφού λοιπόν είναι ελεύθερος ο άνθρωπος μπορεί να αμφισβητήσει, να χλευάσει, ή και να προσβάλει τη θρησκεία, αναλαμβάνοντας το ρίσκο να υποστεί τις επαπειλούμενες συνέπειες αυτής του της συμπεριφοράς, αν όντως υπάρχει μεταθανάτια ζωή και τελική κρίση, όπως αναφέρουν τα ιερά βιβλία όλων σχεδόν των θρησκειών.
Τώρα. Όταν ένας άνθρωπος φτάνει στο σημείο να χλευάσει ή να προσβάλει τους Αγίους, την Παναγία, τον Προφήτη, τον Χριστό ή και τον ίδιο το Θεό, τότε κάτι θέλει να πει, κάτι τον βασανίζει, κάτι τον σπρώχνει σαυτή του την ακραία συμπεριφορά.
Επομένως, αυτό που είναι αναμενόμενο να κάνουν, όσοι πιστεύουν πραγματικά στο Θεό, είναι να δείξουν απέραντη κατανόηση σ΄έναν συνάνθρωπό τους, που, χωρίς να το γνωρίζει ενδεχομένως ούτε ο ίδιος, με την ακατανόητη για τους πιστούς συμπεριφορά του δεν κάνει τίποτε άλλο από το να εκπέμπει σήμα κινδύνου ζητώντας επειγόντως βοήθεια. Και αφού περάσει η πρώτη μπόρα να επιδιώξουν να ανοίξουν μαζί του ήρεμο, ειλικρινή και φιλικό διάλογο με την ελπίδα να βρεί λύση στα αδιέξοδά του.
Ειδικά οι χριστιανοί δεν πρέπει να λησμονούν ότι ο Ιησούς Χριστός, αν και δέχτηκε την πιο μεγάλη προσβολή- Αυτός ο πιο αθώος των αθώων- να σταυρωθεί δηλαδή εν μέσω δύο ληστών, όχι μόνο δεν καταράστηκε τους σταυρωτές Του και δεν ζήτησε από το Θεό και Πατέρα Του την παραδειγματική τους τιμωρία, αλλά, με την τελευταία Του επιθυμία, λίγο πρίν παραδώσει το Πνεύμα:( Πάτερ, άφες αυτοίς΄ου γαρ οίδασι τι ποιούσι), έδειξε το δρόμο που οφείλουν να ακολουθούν όσοι όντως επιθυμούν να είναι γνήσιοι οπαδοί Του.

ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΠΙΣΤΟΥΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ ΜΕΡΟΣ 1ον

2009-01-07T05:20:00.001-08:00

Αν όντως υπάρχει ένας Πανάγαθος Θεός-Πατέρας, Παντοκράτορας, τότε όλοι οι άνθρωποι είναι παιδιά Του και αδέρφια μεταξύ τους.
Ασφαλώς ένας Πανάγαθος Θεός-Πατέρας αγαπά και φροντίζει όλα Του τα παιδιά χωρίς καμιά εξαίρεση. Επομένως θα ήταν αδιανόητο να φανερώνει την προτίμησή Του σ΄ένα συγκεκριμένο λαό και να παρέχει την εύνοια και την προστασία Του αποκλειστικά και μόνο σ΄αυτό το λαό, αγνοώντας όλους τους άλλους.
Αν, λοιπόν υπηρξε Θεία Αποκάλυψη, τότε αυτή, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, δόθηκε προς όλους τους λαούς. Συνεπώς, οι διάφορες θρησκείες δεν είναι παρά διαφορετικοί δρόμοι που οδηγούν στον ίδιο Πανάγαθο Θεό-Πατέρα.
Αν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε όλες οι θρησκείες βρίσκονται σε λανθασμένη πορεία, αφού η καθεμιά τους διατείνεται ότι αυτή και μόνη κατέχει την απόλυτη αλήθεια, κάτι που ασφαλώς δεν ισχύει.
Τώρα. Αφου όλες οι θρησκείες αποτελούν διαφορετικούς δρόμους που οδηγούν στον ίδιο Θεό-Πατέρα, τότε όλοι οι άνθρωποι θα πρέπει να είναι ελεύθεροι να επιλέγουν ποιος από τους δρόμους ταιριάζει καλύτερα στο χαρακτήρα και στις προσδοκίες τους και να μη φοβούνται μήπως θεωρηθούν αποστάτες και απειληθεί η ίδια τους η ζωή, στην περίπτωση που αποφασίσουν να προσχωρήσουν σε άλλη θρησκεία.
Τελικά, όλες οι θρησκείες, ως τμήμα του πολιτισμικού μας θησαυρού που μας κληροδότησαν οι αιώνες, ανήκουν σε όλους μας. Από αυτή την κληρονομιά δεν απορρίπτουμε καμιά ιδέα χωρίς ενδελεχή έρευνα και αποδεχόμαστε ιδέες μόνο ύστερα από εξαντλητικό διάλογο και πολλή σκέψη.
Είναι βέβαιο πως όλος ο θρησκευτικός πλούτος δεν είναι κατάλληλος προς χρήση για όλες τις περιπτώσεις. Είναι όμως στη διάθεσή μας και μας περιμένει να τον αξιοποιήσομε όπου και όπως μπορεί να μας ωφελήσει.

ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟΥΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΩΝ -ΜΕΡΟΣ 2ον

2009-01-07T05:06:00.000-08:00

Αν ρίξουμε μια προσεκτική ματιά στον περίγυρό μας( την προσωπική μας οικογένεια και τις οικογένειες συγγενών, γνωστών και φίλων) θα παρατηρήσουμε πως υπήρξαν κάποιοι άνθρωποι, άνδρες και γυναίκες που, μέσα από έναν πετυχημένο γάμο, απόκτησαν παιδιά, εγγόνια και δισέγγονα, πέρασαν αυτό που ονομάζομε ευτυχισμένη ζωή και αποχώρησαν από τον κόσμο τούτο, πλήρεις ημερών, ήρεμα και γαλήνια.
Στον ίδιο περίγυρο θα παρατηρήσομε πως κάποιοι άλλοι άνθρωποι, άνδρες και γυναίκες, μέσα από το γάμο τους, απόκτησαν παιδιά, εγγόνια και δισέγγονα, αλλά η ζωή τους κύλησε μέσα σε διαδοχικές δυστυχίες και συμφορές και η αποχώρησή τους από τούτη τη ζωή ήταν οδυνηρή.
Τέλος, στον ίδιο περίγυρο θα παρατηρήσομε πως υπήρξαν άνθρωποι, άνδρες και γυναίκες, που δεν γνώρισαν τη χαρά να καμαρώσουν τα παιδιά τους επειδή αποχώρησαν από τον κόσμο τούτο πολύ γρήγορα λόγω ατυχήματος ή αρρώστιας και που τα ορφανά παιδιά τους έζησαν όλη τους τη ζωή με την αίσθηση της αδικίας να δηλητηριάζει ακόμα και τις πιο όμορφες στιγμές τους.
Τώρα. Είναι βέβαιο πως αυτό που παρατηρεί κανείς στον περίγυρό του , σε κάποιο βαθμό, συμβαίνει και πιο πέρα και σε όλο τον κόσμο και σίγουρα συνέβαινε και στο παρελθόν και τίποτε δε δείχνει πως δε θα συμβαίνει και στο μέλλον.
Τα παραπάνω εκ διαμέτρου αντίθετα αποτελέσματα θα ήταν αδιανόητο να τα αποδώσομε σε προσχεδιασμό ενός Θεού- Πατέρα επειδή είναι προδήλως ευνοϊκά για τους μεν και προδήλως δυσμενή για τους δε. Και ένας Θεός- Πατέρας θα πρέπει να είναι πάνω απ΄όλα απροσωπόληπτος.
Συνεπώς, μόνη λογική εξήγηση είναι πως κάθε άνθρωπος, κατά τη γέννησή του, τραβάει έναν λαχνό και αυτός ο λαχνός περιέχει εν δυνάμει αυτά που μπορεί να επιτύχει στη ζωή του, μέσα στο συγκεκριμένο οικογενειακό, κοινωνικό και πολιτικό περιβάλλον που θα ζήσει και θα δράσει σε συνάρτηση με τις προσπάθειες που θα καταβάλει, τα εμπόδια που θα συναντήσει και τις αποφάσεις που θα κληθεί να λάβει σε κρίσιμες στιγμές της ζωής του.
Η ζωή μας, επομένως, κατά ένα σημαντικό μέρος, προσδιορίζεται από την τύχη- γεννιόμαστε από γονείς που δεν έχομε διαλέξει, όπως δεν έχομε διαλέξει ούτε τον τόπο ούτε τον ιστορικό χρόνο- και κατά το υπόλοιπο μέρος από την προσωπική μας στάση απέναντι στις προκλήσεις που θα συναντήσομε.
Και επειδή το κομμάτι της ζωής μας που προσδιόρισε η τύχη δεν μπορούμε να το αλλάξομε, δε μας μένει παρά να αξιοποιήσομε, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, τα εν δυνάμει τάλαντα που μας κληροδότησαν οι γονείς μας, ώστε να φτάσομε τόσο ψηλά όσο θα μας επιτρέψει το περιβάλλον μέσα στο οποίο θα δραστηριοποιηθούμε.

ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΣΚΕΠΤΟΜΕΝΟΥΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΠΕΠΟΙΘΗΣΕΩΝ -ΜΕΡΟΣ 1ον

2009-01-07T04:53:00.000-08:00

Κάθε στιγμή, σε κάποιο σημείο της γης, ένας αθώος άνθρωπος, μικρός ή μεγάλος, γυναίκα ή άνδρας, μαύρος ή λευκός, ερυθρόδερμος ή κίτρινος β α σ α ν ί ζ ε τ α ι, β ι ά ζ ε τ α ι, δ ο λ ο φ ο ν ε ί τ α ι. Κι αυτό επαναλαμβάνεται αιώνες τώρα, π. Χ. και μ. Χ., δίχως την παραμικρή ελπίδα να αλλάξει αυτή η τραγική κατάσταση και σήμερα και στο μέλλον.
Παράλληλα με τα παραπάνω, αιώνες τώρα, οι εκπρόσωποι όλων των θρησκειών που κατά καιρούς απόκτησαν εξουσία και δύναμη, διέπραξαν και εξακολουθούν ακόμη και σήμερα να διαπράττουν τα φρικτότερα των εγκλημάτων στο όνομα του Θεού- Πατέρα όλων των ανθρώπων.
Και στην πρώτη και στη δεύτερη περίπτωση, δυστυχώς, ο Θεός- Πατέρας λάμπει δια της απουσίας Του!!!
Έτσι, μπορεί κανείς αβίαστα να συμπεράνει: 1. Ή δεν υπάρχει Θεός- Πατέρας 2. Ή ακόμη κι αν υπάρχει, δεν παρεμβαίνει στη ζωή των ανθρώπων καθ΄οιονδήποτε τρόπο.
Τελικό συμπερασμα. Εδώ στη γη οι άνθρωποι και μόνον αυτοί είναι υπεύθυνοι τόσο για τα καλά όσο και για τα κακά πράγματα που συμβαίνουν στον κόσμο μας. Άλλωστε αυτή ήταν μία από τις θεμελιώδεις θέσεις των αρχαίων Ελλήνων όπως πρώτος, στην ιστορία του ανθρώπινου είδους, τη διατύπωσε ο φιλάνθρωπος φιλόσοφος Πρωταγόρας. < Π ά ν τ ω ν χ ρ η μ ά τ ω ν μ έ τ ρ ο ν ε σ τ ί ν ά ν θ ρ ω π ο ς>.
Τέλος, στο ίδιο ακριβώς συμπέρασμα κατέληξε και ο πρώτος καθολικός χριστιανός πρόεδρος των Υ. Π. Α. John F. Kennedy: < Εδώ στη γη το έργο του Θεού πρέπει να είναι δική μας και μόνον ευθύνη>.

ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΎΘΜΙΣΗ

2008-12-16T06:38:00.000-08:00

Εκπαιδευτική μεταρρύθμιση
Α. Προϋποθέσεις
1. Καμία μεταρρύθμιση σ’ έναν τομέα της δημόσιας ζωής μιας χώρας, όπως π.χ. ο τομέας της εκπαίδευσης, δεν μπορεί να αποδώσει τα επιδιωκόμενα αποτελέσματα, αν δεν είναι ενταγμένη σε ένα γενικότερο πλαίσιο μεταρρύθμισης της πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής ζωής της χώρας.
2. Η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση δεν μπορεί να επιτύχει τα προσδοκώμενα αποτελέσματα αν δεν υπάρχει α) ένα γενικό επιτελικό σχέδιο, μέσα στο οποίο να είναι ενταγμένα τα επί μέρους σχέδια κατά περιφέρεια, νομαρχία, δήμο και κοινότητα και β) ένα κεντρικό όργανο που να παρακολουθεί την εφαρμογή των σχεδίων, να εξαίρει τα θετικά στοιχεία, γνωστοποιώντας τα σε όλο το σύστημα και να επισημαίνει τα αρνητικά, προτείνοντας τρόπους διόρθωσης.
3. Στο σύγχρονο κράτος δικαίου η συμμετοχή του πολίτη στη διαμόρφωση και λήψη των αποφάσεων που αφορούν τη ζωή του, τη ζωή των παιδιών του και την προκοπή του τόπου του, αποτελεί όρο και προϋπόθεση επιτυχίας των μέτρων που επιβάλλεται να λαμβάνονται κάθε φορά από τα αρμόδια όργανα.
4. Η αποκέντρωση, για να είναι άξια του ονόματος της και για να είναι αποτελεσματική, θα πρέπει να είναι πλήρης, έντιμη και δίκαιη και σε μεταφορά αρμοδιοτήτων και σε μεταφορά πόρων.
Με τον τρόπο αυτό οι φορείς της τοπικής αυτοδιοίκησης θα έχουν πλήρη την ευθύνη απέναντι στους πολίτες που τους εκλέγουν, χωρίς το άλλοθι της μετακύλισης της ευθύνης στην κεντρική διοίκηση, όπως κάνουν σήμερα, για τις παραλείψεις και τις υστερήσεις τους.
5. Πόροι.Γράφτηκε στον τύπο, ότι με τα διαφυγόντα φορολογικά έσοδα, κατά την τελευταία τριετία, μόνον από το λαθρεμπόριο καυσίμων, θα μπορούσαμε να κατασκευάσομε τρία νέα μετρό.
Αν προσθέσομε τα διαφεύγοντα φορολογικά έσοδα και από άλλους τομείς της οικονομικής ζωής της χώρας, τότε φτάνομε σε αστρονομικά ποσά.
Ως έντιμος και απλός πολίτης αισθάνομαι αηδία απέναντι στην πολιτική ηγεσία αυτής της χώρας που μας κυβέρνησε και μας κυβερνά. Είναι ντροπή που δεν ξεπλένεται με όλα τα ποτάμια της γης.
Την ώρα που ο λαός στενάζει λόγω της ακρίβειας και της ανεργίας, οι αεριτζήδες θησαυρίζουν και καγχάζουν.
Είναι δυνατή η πάταξη της φοροκλοπής;
Ασφαλώς ναι. Αρκεί να υπάρξει πολιτική βούληση.
Τα υπόλοιπα είναι θέμα μελέτης, οργάνωσης και εφαρμογής ενός σχεδίου που μπορεί να περιλαμβάνει τα εξής:
α) τη σύσταση ειδικής υπηρεσίας που θα στελεχωθεί με αυστηρά και αξιοκρατικά κριτήρια, με αμοιβές ανάλογες του σημαντικού τους έργου.
β) με σύμμαχο την μηχανοργάνωση θα γίνεται εξονυχιστικός έλεγχος στους πάντες και στα πάντα και κάθε χρόνο.
γ) στις μεγάλες υποθέσεις ο έλεγχος θα επαναλαμβάνεται και από δεύτερο ή και τρίτο υπάλληλο, για να εξουδετερώνεται έτσι η πιθανότητα συναλλαγής.
δ) οι επίορκοι υπάλληλοι θα αποπέμπονται από τη δημόσια υπηρεσία με διαδικασίες που θα είναι δίκαιες και μη χρονοβόρες.
ε) όσοι συλλαμβάνονται να φοροδιαφεύγουν, θα τιμωρούνται με ποινές το λιγότερο ισοδύναμες με το ποσό της κλοπής, ώστε να μην έχουν κίνητρο να το ξανακάνουν.
6. Αναδιοργάνωση - στελέχωση των υπηρεσιών.Υπάρχει σήμερα πληθώρα υπηρεσιών που είναι χωρίς αντικείμενο και μια μελετημένη μηχανοργάνωση θα καταστήσει κι άλλες υπηρεσίες άχρηστες. Έτσι, θα απελευθερωθούν χιλιάδες θέσεις εργασίας, από τομείς μη παραγωγικούς, που θα μπορούν να καλύψουν τις σημερινές και αυριανές ελλείψεις σε τομείς όπου η ανθρώπινη παρουσία είναι ακόμη αναγκαία.
Μια μελετημένη αναδιάρθρωση της κρατικής μηχανής με το αναγκαίο και κατάλληλο προσωπικό στην κατάλληλη θέση και με αμοιβές για αξιοπρεπή διαβίωση των ιδίων και των οικογενειών τους, θα φέρει τη χώρα μας στην πρωτοπορία των προηγμένων χωρών. Ιδιαίτερη προσοχή θα δοθεί στις υπηρεσίες όπου σήμερα βασιλεύει η ντροπή που ακούει στο όνομα “γρηγορόσημο”.
7. Το σύνταγμα αναφέρει ότι όλοι οι πολίτες είναι ίσοι έναντι των νόμων. Στην πράξη όμως κάτι τέτοιο δεν ισχύει, διότι είναι τόσο δαπανηρά και τόσο χρονοβόρα τα ένδικα μέσα, ώστε μόνον όσοι διαθέτουν άφθονους οικονομικούς πόρους μπορούν τελικά να βρίσκουν το δίκιο τους.
Οι οικονομικά αδύνατοι, πολλές φορές, μετά την εκδίκαση μιας υπόθεσης σε πρώτο βαθμό, παραιτούνται και έτσι χάνουν τις υποθέσεις τους. Μια πολιτεία για να μπορεί να φέρει τον τίτλο του κράτους δικαίου, θα πρέπει να παρέχει νομική κάλυψη στους πολίτες που στερούνται των αναγκαίων πόρων.
8. Σε μια ανθρώπινη κοινωνία όλοι διδάσκουν όλους και όλοι διδάσκονται από όλους. Η συμπεριφορά του καθενός επηρεάζει και επηρεάζεται από τη συμπεριφορά των άλλων.
Όποιος άλλα λέει και άλλα πράττει, επηρεάζει αρνητικά. Όποιος παρουσιάζει συνέπεια λόγων και πράξεων, επηρεάζει θετικά. Η πολιτεία, επομένως, που νοιάζεται πραγματικά για το καλό και την προκοπή των πολιτών της, οφείλει, ξεκινώντας από τον πρώτο πολίτη της χώρας και φτάνοντας στον τελευταίο υπάλληλο της, να δίδει παραδείγματα συμπεριφοράς που να επηρεάζουν θετικά τους πολίτες αφενός και αφετέρου να επιτιμά και να αποπέμπει, όταν τούτο επιβάλλεται, όσους δεν τιμούν τον όρκο τους.
9. Η εφαρμογή των νόμων.Στην πατρίδα μας ένα από τα κύρια προβλήματα μας είναι η μη εφαρμογή των νόμων.
Όμως ακόμη και οι καλύτεροι νόμοι, αν δεν εφαρμόζονται πλήρως και καθολικά, πλήττουν θανάσιμα την αξιοπιστία της πολιτείας.
Υπάρχει λύση στο μεγάλο αυτό πρόβλημα;Ασφαλώς και υπάρχει. Είναι εύκολη η λύση;
Όχι βέβαια, επειδή η παραβίαση των νόμων από πολλούς θεωρείται πια ως κάτι το “φυσιολογικό”.
Για να λυθεί το πρόβλημα χρειάζονται:
α) Πολιτική βούληση
β) Περιορισμός της πολυνομίας και κωδικοποίηση των νόμων
γ) Επαρκής ενημέρωση των πολιτών
δ) Όργανο παρακολούθησης της εφαρμογής των νόμων
ε) Εξάμηνη περίοδος με συμβουλές και συστάσεις &
στ) Καταγραφή και τιμωρία όλων ανεξαιρέτως των παραβάσεων, χωρίς την παραμικρή διέξοδο διαφυγής για κανέναν απολύτως παραβάτη. Έτσι, θα μας γίνει συνήθεια να σεβόμαστε τους νόμους, όπως το κάνουν σε μεγάλο βαθμό οι πολίτες μιας ευνομούμενης πολιτείας.
10. Το μέγιστο μάθημα.Στην οικογένεια, στο σχολείο, στην εργασία και στην κοινωνία γενικά, μικροί και μεγάλοι ένα μάθημα πρέπει να μαθαίνομε καλά: για να είμαστε μεγαλόψυχοι και δίκαιοι, θα πρέπει να μπαίνομε στη θέση του άλλου και να βλέπομε τα πράγματα κάι από τη μεριά τη δική του.
Στην καθημερινή μας ζωή, όταν διαπράττομε ένα σφάλμα, πάντα επιζητούμε την κατανόηση και την επιείκεια των άλλων. Αντίθετα, όταν οι άλλοι διαπράττουν το σφάλμα, σπάνια προσφέρουμε την κατανόηση και την επιείκεια μας. Αν θέλουμε την κατανόηση και την επιείκεια των άλλων θα πρέπει να κάνουμε κι εμείς το ίδιο. Το αν ήμουνα στη θέση σου ή αν ήσουνα στη θέση μου θα πρέπει να μας γίνει τρόπος ζωής. Έτσι θα μας γίνει συνήθεια και οι αποφάσεις μας θα είναι κάθε φορά οι καλύτερες δυνατές.
Β. Τι σχολείο θέλομε
Το σχολείο υπάρχει για το καλό των παιδιών. Τα παιδιά ανήκουν πρώτα στον εαυτό τους, μετά στους γονείς τους και τέλος στο κοινωνικό σύνολο.
Αν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε το σχολείο πρωτίστως θα πρέπει να είναι τόπος χαράς και δημιουργίας. Και ασφαλώς τόπος μόρφωσης, εκπαίδευσης και προετοιμασίας για τη ζωή του ενήλικου ανθρώπου και πολίτη της πατρίδας και του κόσμου.
Ένα τέτοιο σχολείο πρέπει να διαθέτει την κατάλληλη υλικοτεχνική υποδομή - επάρκεια χώρων και ποικιλία μέσων - αφενός και αφετέρου εκπαιδευτικούς που να οργανώνουν και να συντονίζουν τις δραστηριότητες των παιδιών, επικουρούμενοι στο έργο τους από τους γονείς και τους τοπικούς άρχοντες.
1. Οι μαθητές
Αφού το σχολείο υπάρχει για το καλό των παιδιών θα πρέπει τα ίδια τα παιδιά, ανάλογα με την ηλικία και τις ικανότητες τους, να έχουν το δικαίωμα να συμμετέχουν ενεργά στην οργάνωση των υπό εκτέλεση δραστηριοτήτων της σχολικής ζωής. Έτσι, θα αισθάνονται ότι το σχολείο είναι χώρος που τους ανήκει και που τους προσφέρει ευκαιρίες χαράς και δημιουργίας και γι’ αυτό είναι χαρούμενα και πρόθυμα να το φροντίζουν και να το ευπρεπίζουν και να το αγαπούν.
Για τις μικρότερες ηλικίες οι δραστηριότητες των παιδιών πρέπει να παίρνουν τη μορφή παιχνιδιού. Όσο θα προχωρούμε προς τις μεγαλύτερες ηλικίες οι συζητήσεις και οι αναζητήσεις θα γίνονται με περισσότερη υπευθυνότητα και με σεβασμό στην άποψη του άλλου.
Στο σχολείο της χαράς και της δημιουργίας υπάρχει χώρος για συμμετοχή και δράση για όλα τα παιδιά. Όσα έχουν χαρίσματα πολλά, θα συνεισφέρουν πολλά, κι όσα έχουν λιγότερα χαρίσματα θα συνεισφέρουν λιγότερα - ο καθείς και τα όπλα του -. Έτσι, θα μαθαίνουν στην πράξη, ότι όποιος έχει περισσότερα πρέπει να δίνει περισσότερα κι όποιος έχει λιγότερα πρέπει να δίνει λιγότερα. Κανείς όμως δε δικαιούται να αρνείται να συνεισφέρει το μερίδιο που του αναλογεί.
2. Οι εκπαιδευτικοί
α) Ο δάσκαλος της τάξης.Ο εκπαιδευτικός αποτελεί το βασικό παράγοντα πραγμάτωσης των σκοπών του σχολείου. Το έργο του είναι και σημαντικό και δύσκολο. Για να το φέρει σε πέρας με επιτυχία θα πρέπει:- Να αγαπά τα παιδιά και να δείχνει κατανόηση κι όταν ακόμη υπερβάλλουν.- Να διαθέτει τα ψυχικά και πνευματικά χαρίσματα που απαιτεί ένα τόσο δύσκολο έργο.- Να έχει την κατάλληλη μορφωτική και επαγγελματική προετοιμασία.- Να είναι ανοιχτός στην κριτική των άλλων και, κάνοντας την αυτοκριτική του, να κρίνει με κατανόηση τις τυχόν αστοχίες τους.- Να έχει συνείδηση ότι αποτελεί μεν το βασικό παράγοντα της μορφωτικής και εκπαιδευτικής διαδικασίας, συγχρόνως όμως οφείλει να παραδεχθεί, ότι για ένα τόσο δύσκολο έργο χρειάζεται τη συμπαράσταση και τη συνεργασία πρώτα και κύρια των μαθητών και κατόπιν των γονέων, των συναδέλφων του στο σχολείο, του δ/ντή, του σχολικού συμβούλου και των εκπροσώπων της τοπικής αυτοδιοίκησης.
Τέλος, να έχει πάντα κατά νου την παράγραφο 3 της Παγκόσμιας Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου: “Οι γονείς, έχουν κατά προτεραιότητα, το δικαίωμα να επιλέγουν το είδος της εκπαίδευσης που θα δώσουν στα παιδιά τους “.
β) Ο Δ/ντής του σχολείου.Κανένας δεν μπορεί να επιτύχει στο έργο του, αν δεν διαθέτει τα απαραίτητα εφόδια και αν δεν έχει προετοιμαστεί γι’ αυτή τη θέση μια ολόκληρη ζωή.
Τα παραπάνω ισχύουν, κατά μείζοντα λόγο, για τις θέσεις ευθύνης. Και πρώτα για τη θέση του Δ/ντή.
Ένας Δ/ντής δεν μπορεί να σταθεί με αξιοπρέπεια και να έχει αξιόλογες επιδόσεις, αν υπάρχουν στο σχολείο του άλλοι συνάδελφοί του με περισσότερα προσόντα - τυπικά και ουσιαστικά - και πολύ καλύτερη παρουσία τόσο στο σχολείο όσο και στην τοπική κοινωνία.
Γι’ αυτό διαπράττουν έγκλημα τα διάφορα υπηρεσιακά συμβούλια επιλογής στελεχών που ως βασικό κριτήριο επιλογής έχουν την εκάστοτε κομματική ταυτότητα, την προσωπική γνωριμία ή την ιδιοτέλεια και όχι το πόσο κατάλληλος είναι κάποιος για τη συγκεκριμένη θέση ευθύνης.
Ένας εκπαιδευτικός είναι κατάλληλος για τη θέση του δ/ντή αν, εκτός από καλός και επιτυχημένος δάσκαλος της τάξης, διαθέτει διοικητικά και οργανωτικά προσόντα και κυρίως αν είναι άνθρωπος χαρούμενος και κοινωνικός και τέλος αν είναι αποδεκτός από τη σχολική κοινότητα, πράγμα που αποδεικνύει ότι η επιλογή έγινε αξιοκρατικά.
γ) Ο Σχολικός Σύμβουλος.Οι καλύτεροι και πιο αποδοτικοί μεταξύ των εκπαιδευτικών πρέπει να επιλέγονται στις θέσεις των σχολικών συμβούλων.
Από την ως τώρα εμπειρία συμπεραίνεται αβίαστα πως μόνο τα τυπικά προσόντα δεν είναι αρκετά για να εξασφαλίσουν την επιτυχία στο έργο ενός συμβούλου.
Σύμβουλοι με ισχυρά τυπικά προσόντα πέρασαν απαρατήρητοι από τις περιφέρειες τους, ενώ άλλοι με λιγότερα τυπικά προσόντα σημείωσαν θεαματικά αποτελέσματα γιατί ήταν καλοί δάσκαλοι της τάξης, είχαν το χάρισμα της επικοινωνίας και είχαν ετοιμασθεί γιαυτή τους την αποστολή μια ζωή.
Ο σχολικός σύμβουλος πάνω και πέρα απ’ όλα πρέπει να αγαπά τους ανθρώπους και να έχει κατά νου ότι το δύσκολο και σημαντικό έργο στο σχολείο το κάνει ο δάσκαλος της τάξης. Επομένως, πρέπει πρώτα και κύρια να κερδίσει την εμπιστοσύνη του δασκάλου για να μπορέσει στη συνέχεια να σταθεί κοντά του βοηθός και συμπαραστάτης.
Για να διευκολύνει το έργο του δασκάλου της τάξης έρχεται σε άμεση επαφή με τα παιδιά, με τους γονείς τους και με τους εκπροσώπους της τοπικής αυτοδιοίκησης.
δ) Επιλογή εκπαιδευτικών τάξης.Μπορεί τους γονείς μας να τους επιλέγει η τύχη, τους εκπαιδευτικούς της τάξης όμως μπορούμε να τους επιλέγουμε εμείς. Πώς;
Εισάγοντας το θεσμό της συνέντευξης ενώπιον επιτροπής που θα συγκροτηθεί σε κάθε νομό της χώρας. Για να είναι αποτελεσματικό το παραπάνω μέτρο, θα πρέπει η επιλογή των μελών της επιτροπής να είναι αξιοκρατική και σκοπός της συνέντευξης να είναι η διαπίστωση επάρκειας ή όχι του εξεταζόμενου.
Μέλη της επιτροπής θα είναι οι πιο διακεκριμένοι στο νομό α) ένας δάσκαλος της τάξης, ένας σχολικός σύμβουλος, ένας γονέας, ένας δημοτικός σύμβουλος και ένας μαθητής.
Τα μέλη της Επιτροπής σε συσκέψεις θα καθορίζουν τα στοιχεία που θα πρέπει να αναζητήσουν κατά τη διάρκεια της συνέντευξης που θα διαρκεί για όσο χρόνο χρειάζονται τα μέλη για να μορφώσουν αιτιολογημένη γνώμη.
Όσοι κρίνονται επαρκείς θα διορίζονται με τη σειρά που κατετάγησαν κατά τις εξετάσεις του ΑΣΕΠ. Οι υπόλοιποι, ανάλογα με τα ιδιαίτερα προσόντα τους θα διορίζονται σε θέση μελέτης και έρευνας οργάνωσης εκπαιδευτικών θεμάτων ή και σε άλλους τομείς της πολιτιστικής και κοινωνικής ζωής της περιοχής.
3.Οι γονείς
Αν κάθε άνθρωπος έχει δικαίωμα στην εκπαίδευση, τότε και οι γονείς έχουν αυτό το δικαίωμα, για να ανταποκριθούν με επάρκεια στις μεγάλες τους ευθύνες. Επομένως, μια άξια λόγου εκπαιδευτική μεταρρύθμιση περιλαμβάνει στο πρόγραμμα της και την εκπαίδευση των γονέων. Επειδή είναι οι γονείς που βάζουν τα θεμέλια πάνω στα οποία οικοδομούν οι εκπαιδευτικοί.
Η εκπαίδευση των γονέων μπορεί να πραγματοποιείται στα πλαίσια της εκπαιδευτικής τηλεόρασης
α) με την προβολή σύντομων και περιεκτικών εκπομπών όπου, επιλεγμένοι επιστήμονες και καταξιωμένοι εκπαιδευτικοί θα απαντούν σε ερωτήματα γονέων, μαθητών, εκπαιδευτικών και εκπροσώπων της τοπικής αυτοδιοίκησης.
β) με την προβολή δραματοποιημένων ιστοριών, μέσα από τις οποίες θα επιδιώκεται η επίλυση μικρών, καθημερινών προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι γονείς.
γ) με την έκδοση από τον οργανισμό σχολικών βιβλίων και την προώθηση τους σε γονείς και εκπαιδευτικούς βασικών σημείων από τις προβολές της εκπαιδευτικής τηλεόρασης.
δ) με την οργάνωση σεμιναρίων από τις Ν.Ε.Λ.Ε. για την εκπαίδευση στελεχών που στη συνέχεια θα ενημερώνβ^τους γονείς σε τακτικές συνεδριάσεις που πρέπει να πραγματοποιούνται σε κάθε σχολική μονάδα.
Έτσι, όσο πιο καλά ενημερώνονται και εκπαιδεύονται οι γονείς, τόσο καλύτερα θα κατανοούν το έργο των εκπαιδευτικών και ασφαλώς θα είναι πρόθυμοι να προσφέρουν κάθε βοήθεια που θα τους ζητηθεί για το καλό των παιδιών τους. Ο καλά ενημερωμένος γονιός αντιλαμβάνεται πλήρως ότι ο εκπαιδευτικός είναι ο βασικός συμπαραστάτης του στον αγώνα που κάνει ο ίδιος για να εξασφαλίσει στο παιδί του μια καλύτερη ζωή.
Προς τούτο συνεργάζεται μαζί του και με τους υπόλοιπους φορείς της εκπαιδευτικής διαδικασίας.
Τους προβληματισμούς, τις απορίες και τις ενστάσεις του τις συζητά ήρεμα και καλόπιστα πρώτα με τον εκπαιδευτικό της τάξης, με τους άλλους γονείς και με το δ/ντή του σχολείου.
Συμμετοχή των γονέων στη σχολική ζωή.Οι γονείς πρέπει να συνηθίσουν τα παιδιά τους να τρώνε όλα τα φαγητά της μεσογειακής διατροφής. Για να συνεχίσουν να τρώνε υγιεινά τρόφιμα και στο σχολείο, μπορούν να συνεργάζονται με τον έχοντα την ευθύνη του κυλικείου και σε τακτά χρονικά διαστήματα να παρασκευάζουν υγιεινά εδέσματα στην πώληση των οποίων θα συμμετέχουν οι μαθητές για πρακτική άσκηση. Συμμετέχουν στην οργάνωση θεατρικών παραστάσεων, χορών, αθλητικών εκδηλώσεων κ.τ.λ. Πραγματοποιούν από κοινού με τους εκπαιδευτικούς εκδρομές ψυχαγωγικού και μορφωτικού χαρακτήρα. Συμμετέχουν σε ανταλλαγές επισκέψεων σε γειτονικά σχολεία άλλων πόλεων και παρακολουθούν σύντομα προγράμματα ψυχαγωγικά και εκπαιδευτικά από τη φιλοξενούσα σχολική κοινότητα. Όλα τα παραπάνω και άλλα πολύ περισσότερα και σημαντικότερα που θα επινοήσει η δημιουργική φαντασία των γονέων, μαθητών και εκπαιδευτικών επιβεβαιώνουν ότι το σχολείο είναι τόπος δημιουργίας και χαράς και όχι τόπος όπου τα παιδιά φορτώνονται με άχρηστες και ανούσιες γνώσεις, τις οποίες υποχρεώνονται να διαβάζουν και να ξαναδιαβάζουν για να πάρουν καλούς βαθμούς στα πρόχειρα ή τακτικά διαγωνίσματα.
4. Οι εκπρόσωποι της τοπικής αυτοδιοίκησης
Αν υπάρξει πλήρης, έντιμη και δίκαιη αποκέντρωση αρμοδιοτήτων και πόρων, τότε τα στελέχη της τοπικής αυτοδιοίκησης θα αναλαμβάνουν πλήρη την ευθύνη απέναντι στους γονείς και εκπαιδευτικούς ψηφοφόρους και έτσι θα είναι υποχρεωμένοι και καλύτερα προγράμματα να συντάσσουν και την εκτέλεση τους να επιδιώκουν, γιατί θα λείψει το άλλοθι που επικαλούνται σήμερα, ότι η πολιτεία δεν τους χορήγησε τις αναγκαίες πιστώσεις.
Τα σχολικά βιβλία
Για τις μικρές τάξεις του δημοτικού θα πρέπει να έχουν καλή εικονογράφηση και πολύ σύντομα κείμενα που να δίνουν αφορμές για συζήτηση και προβληματισμό. Μετά τη συζήτηση θα ακολουθήσει έρευνα για την καλύτερη κατανόηση του θέματος. Και επειδή ένας από τους βασικούς σκοπούς του σχολείου είναι να μαθαίνει τα παιδιά τους τρόπους να μαθαίνουν, κάθε θέμα θα πρέπει να εξετάζεται από όλες τις δυνατές πλευρές του.
Είναι προτιμότερο να έχομε λιγότερες γνώσεις αλλά στέρεες παρά πολλές και επιπόλαιες.Η αποστήθιση κανόνων και ορισμών να μην αποτελεί τον κανόνα, αλλά την εξαίρεση. Έτσι τα παιδιά, κυρίως εκείνα που δυσκολεύονται να αποστηθίζουν, δεν θα μισήσουν το βιβλίο και επομένως και το σχολείο, πράγμα που συμβαίνει συχνά σήμερα.
Για τις μεγαλύτερες τάξεις τα βιβλία πρέπει να περιέχουν κείμενα καλογραμμένα, όχι μακροσκελή, που να δίνουν αφορμές για περαιτέρω έρευνα. Η προσφυγή σε εγκυκλοπαίδειες και άλλα σχετικά βιβλία συνιστάται, όχι όμως και η αντιγραφή ολόκληρων κατεβατών για το θέμα χωρίς το παιδί που αντιγράφει να ωφελείται στο παραμικρό.
Τα παιδιά πρέπει να μάθουν να ψάχνουν την ουσία κάθε θέματος και να σημειώνουν μερικές προτάσεις που να περιέχουν αυτή την ουσία.
Τέλος, τα σχολικά βιβλία πρέπει να είναι ελκυστικά στην εμφάνιση και ευχάριστα στο περιεχόμενο για να κερδίζουν την αγάπη των παιδιών.
Το μάθημα της ιστορίας
Για το παρελθόν μας, το σημαντικό δεν είναι να μάθομε τι συνέβη, αλλά ποιο ηθικό μάθημα αντλούμε για το παρόν και το μέλλον μας.
Οι λαοί συνήθως θυμούνται δύο πράγματα: πόσο σπουδαίοι ήταν οι προγονοί τους και πόσο πολύ υπόφεραν εξαιτίας των κακών γειτόνων.
Με το να επικαλούμαστε το ένδοξο παρελθόν των προγόνων μας δεν σημαίνει πως αυτομάτως γινόμαστε κι εμείς σπουδαίοι και με το να κατηγορούμε τους κακούς μας γείτονες για τα δεινά που μας προκάλεσαν οι προγονοί τους στο παρελθόν δεν βελτιώνομε τη ζωή μας στο παρόν. Και κάτι τέτοιο δεν θα το ήθελαν οι προγονοί μας. Αυτό που περιμένουν πραγματικά από μας, δεν είναι οι τιμές και οι πανηγυρισμοί, αλλά η συνέχιση του έργου που εκείνοι μας παρέδωσαν.
Ο Αθανάσιος Διάκος π.χ. δεν θα ζητούσε να κλαίμε από συγκίνηση ακούγοντας με λεπτομέρειες για το μαρτυρικό θάνατο του, αλλά θα μας ρωτούσε τι κάνομε εμείς οι σημερινοί Έλληνες, ώστε η δική του θυσία και οι θυσίες των άλλων ηρώων να βρούνε δικαίωση.
Η μνήμη του παρελθόντος και το αντιμέτρημα ακόμη και με τις πιο σκοτεινές πλευρές του έχει νόημα, αν η ζωή μας, η ζωή των γειτόνων μας και η ζωή όλων των ανθρώπων πάνω στη γη γίνεται ανθρωπινότερη.
Η αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου και των εκπαιδευτικών
Καμιά κριτική δεν είναι άξια λόγου αν δεν περιλαμβάνει και την αυτοκριτική.
Αν έτσι έχουν τα πράγματα, τότε ένα από τα πρώτα μαθήματα που θα πρέπει να μαθαίνουμε στο σπίτι μας, στο σχολείο, στην εργασία, στην κοινωνία είναι η άσκηση στην αυτοκριτική.
Όταν κανείς, προκειμένου να κρίνει τον άλλον, ξεκινά κάνοντας την αυτοκριτική του, τότε είναι σχεδόν βέβαιο πως η κριτική του θα είναι και δίκαιη και εποικοδομητική. Διότι μόνο μια δίκαιη και εποικοδομητική κριτική μπορεί να βοηθήσει τον κρινόμενο να βελτιωθεί. Και η κριτική αξίζει να γίνεται, αν στοχεύει στη βελτίωση των πραγμάτων κι όχι στην εξουθένωση του κρινόμενου.
Η αξιολόγηση του εκπαιδευτικού έργου θα γίνεται από όλους τους παράγοντες της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Θα τονίζονται τα θετικά και θα αναδεικνύονται τα αρνητικά. Σχετικά με τα τελευταία θα προτείνονται οι ενδεικνυόμενες λύσεις για τον περιορισμό και την εξάλειψη τους.
Η αξιολόγηση του εκπαιδευτικού θα αφορά κυρίως την επάρκεια του ως δασκάλου της τάξης και θα αποβλέπει στη βελτίωση εκ μέρους του του προσφερόμενου εκπαιδευτικού έργου.
Το κύριο βάρος αυτής της αξιολόγησης πέφτει στους ώμους του σχολικού συμβούλου, ο οποίος, για να μπορέσει να βοηθήσει το δάσκαλο θα πρέπει και οφείλει να ακούει και τι λένε οι μαθητές, οι γονείς και οι εκπρόσωποι της τοπικής αυτοδιοίκησης.

Μια πρόταση από το όχι και πολύ μακρινό παρελθόν

2008-12-15T04:05:00.000-08:00

Τον Απρίλιο του 1986 ένας φίλος μου συνάδελφος, που εργαζόταν την περίοδο εκείνη στο γραφείο του τότε υφυπουργού Παιδείας, μου ζήτησε να συντάξω ένα κείμενο σκέψεων με θέμα : Σχολικά Συμβούλια και Σχολικοί Σύμβουλοι.

Αξιοποιώντας τη δίχρονη εμπειρία μου ως σχολικού συμβούλου πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης στο Νομό Πιερίας(1984-86) καθώς επίσης και την προηγούμενη δίχρονη περίπου απασχόλησή μου με θέματα Παιδείας στο γραφείο του Νομάρχη Πειραιά (1982-83), σενέταξα το ακόλουθο κείμενο, το ποίο και παράδωσα στο συνεργάτη του υφυπουργού στις 7-5-1986.

Στις 16-9 του ίδιου χρόνου, για λόγους οικογενειακούς, αναγκάστηκα να παραιτηθώ από την υπηρεσία, οχτώ και πλέον χρόνια πριν συμπληρώσω τριακονταπενταετία.

Μακάρι οι σκέψεις μου εκείνες, εμπλουτισμένες και με άλλες ακόμη καλύτερες, να είχαν πάρει τη μορφή εγκυκλίου και να είχαν αποσταλεί για εφαρμογή από όλους τους σχολικούς συμβούλους και των δύο βαθμίδων της Δημόσιας Εκπαίδευσής μας!

ΣΧΟΛΙΚΟΙ ΣΥΜΒΟΥΛΟΙ ΚΑΙ ΣΧΟΛΙΚΑ ΣΥΜΒΟΥΛΙΑ

Για να λειτουργήσουν αποδοτικά τα σχολικά συμβούλια και για να περιοριστούν στο ελάχιστο οι αρνητικές επιπτώσεις στη σχολική ΖΩΗ από λαθεμένες αντιλήψεις και στάσεις είτε των εκπαοδευτικών είτε των γονέων είτε των εκπροσώπων των Ο.Τ Α. , κρίνεται αναγκαίο να πραγματοποιηθούν από τους σχολικούς συμβούλους, σε χωριστές συναντήσεις με τους παραπάνω φορείς, ενημερωτικές ομιλίες- συζητήσεις γύρω από τη σημασία και τον τρόπο λειτουργίας του νέου θεσμού.

Χρόνος πραγματοποίησης των συναντήσεων
α) Με τους εκπαιδευτικούς: 1-10 Σεπτεμβρίου 1986
β) Με τους γονείς: Από 20/9-19/11/1986
γ) Με τους εκπροσώπους των Ο.Τ.Α.: Μετα τις δημοτικές εκλογές.

Τι πρέπει να κατανοήσουμε όλοι μας

1. ΤΟ ΣΧΟΛΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ είναι θεσμός δημοκρατικού διαλόγου και πειθούς.
Καμία πλευρά δεν έχει το δικαίωμα να επιβάλει τις απόψεις της στις άλλες.
Όποια πλευρά κάνει μια πρόταση, προσπαθεί να πείσει τις άλλες για την ορθότητα και την αξία της.
Αν επιτευχθεί ομοφωνία, τότε εξετάζεται ποιος ή ποιοι θα υλοποιήσουν τη σχετική απόφαση.
Αν δεν επιτευχθεί ομοφωνία, τότε το θέμα παραπέμπεται σε επόμενη ή μεθεπόμενη συνεδρίαση.
Στο μεταξύ μπορεί να ζητηθεί η συνδρομή του σχολικού συμβούλου ή και άλλου αρμόδιου προσώπου για την καλύτερη κατανόηση του θέματος.

Στην πρώτη συνεδρίαση του σχολικού συμβουλίου καλόν θα ήταν να παρίσταται και ο σχολικός σύμβουλος της περιφέρειας.

Τέλος, τονίζεται ιδιαίτερα ο σημαντικός ρόλος του Δ/ντή του σχολείου, ως προέδρου του σχολικού συμβουλίου, στη σωστή και αποδοτική λειτουργία του οργάνου αυτού.

2. Το σχολείο ανήκει σε όλους. Αυτό σημαίνει πως κανένας φορέας ή εκπρόσωπος μιας τάσης ενός φορέα δεν έχει το δικαίωμα να χρησιμοποιοεί τους χώρους του σχολείου με σκοπό να προβάλει ό,τι θεωρεί πως είναι το καλύτερο για όλα τα παιδιά. Σημαίνει ακόμη πως κανένας δεν έχει το δικαίωμα να μονοπωλεί τα συμφέροντα των παιδιών και του λαού. Γιατί, επι τέλους, "αυτός ο τόπος είναι δικός τους και δικός μας"και επομένως χρέος όλων των φορέων της σχολικής κοινότητας είναι να αναζητούν και να προωθούν, στα πλαίσια των νόμων και της κυβερνητικής πολιτικής- που εκφράζει κάθε φορά τη θέληση της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού- τα θέματα στα οποία υπάρχει ομοφωνία και να αποφεύγουν τις συγκρούσεις και τις αντιπαραθέσεις.

3. Άλλωστε όλοι μας ως πολίτες δημοκρατικής πολιτείας έχουμε την ευχέρεια να εκφράσουμε τις απόψεις και τις αντιπαραθέσεις μας και να αγωνιστούμε για την υιοθέτηση των ιδεών μας από την πλειοψηφία του ελληνικού λαού, στα πλαίσια των πολιτικών, πολιτιστικών και συνδικαλιστικών μας δραστηριοτήτων.
Επομένως, όχι μόνον οφείλουμε να προστατέψουμε το σχολείο από τις συγκρύσεις και τις αντιπαραθέσεις μας, αλλά μπορούμε να το καταστήσουμε χώρο που ΕΝΩΝΕΙ και καλλιεργεί τη συμμετοχή και τη συνεργασία για το καλό των παιδιών και του τόπου.

Τέλος, αν μάθουμε να συνεργαζόμαστε στο σχολείο, μπορεί αυτό να μας βοηθήσει να επιδιώκουμε τη συνεργασία και σε άλλες δραστηριότητές μας. Και ατή τη συνεργασία τη δικαιούται και την έχει ανάγκη ο πολυβασανισμένος μας λαός για να χτίσει ένα αύριο καλύτερο από το χθές και το σήμερα.

Τι πρέπει να κατανοήσουν οι εκπαιδευτικοί

1. Η αγωγή και η μόρφωση των παιδιών δεν είναι αποκλειστικά δικό τους έργο. Οι γονείς έχουν δικαίωμα, υποχρέωση και συμφέρον να συμμετέχουν και να στηρίζουν αυτό το έργο. Και όσο πιο σωστά θα υλοποιείται η συμμετοχή και η στήριξη, τόσο και πιο αποδοτικό θα γίνεται και το δικό τους έργο.
Επομένως, δεν είναι μόνο το χρέος που επιβάλλει την αρμονική συνεργασία με τους γονείς, αλλά και το συμφέρον των παιδιών και φυσικά και το δικό τους.

2. Στην αρχή κάθε σχολικού χρόνου κάθε εκπαιδευτικός οφείλει να ενημερώσει, με τη μεγαλύτερη δυνατή πληρότητα, τους γονείς α) για τις αλλαγές που συντελούνται στην εκπαίδευση β) για τον τρόπο που ο ίδιος εργάζεται στην τάξη και γ) και για το σε τι και στο πώς μπορούν οι τελευταίοι να βοηθουν τα παιδιά στο σπίτι.

3. Σε όλη τη διάρκεια του σχολικού χρόνου, στη συμφωνημένη ημέρα και ώρα, κάθε εκπαιδευτικός οφείλει να δέχεται τους γονείς με σκοπό να τους ενημερώνει τόσο για την πρόοδο των παιδιών τους στα μαθήματα όσο και για την συμπεριφορά τους γενικά. Τέλος, να συζητά με κατανόηση τις δυσκολίες που του δημιουργούν τα παιδιά τους, ξεκινώντας πάντα τη συζήτηση με τις καλές πλευρές του παιδιού.

4. Οι εκπαιδευτικοί πρέπει να πεισθούν ότι είναι ενδεχόμενο η αιτία, για κάποια από τα προβλήματα των παιδιών, να βρίσκεται στη δική τους συμπεριφορά και δράση. Επομένως, για να λυθούν αυτά τα προβλήματα, θα πρέπει οι ίδιοι να αλλάξουν και να δράσουν διφορετικά.
Στις περιπτώσεις που διαπιστώνεται πως η αιτία των προβλημάτων του παιδιού βρίσκεται στο σπίτι οφείλουν, με τη βοήθεια του δ/ντή του σχολείου, του σχολικού συμβούλου ή και άλλου ειδικού προσώπου, να πείσουν τους γονείς πως είναι ΕΚΕΙΝΟΙ που πρέπει να δράσουν και να αλλάξουν συμπεριφορά, προκειμένου να λυθούν τα προβλήματα του παιδιού τους.

Τι πρέπει να κατανοήσουν οι γονείς

1. Το κύριο έργο στο σχολείο το πραγματοποιεί ο εκπαιδευτικός. Επομένως οι γονείς οφείλουν να λένε και να κάνουν πράγματα που ενθαρρύνουν, βοηθούν και στηρίζουν τον εκπαιδευτικό και να αποφεύγουν να λένε και να κάνουν πράγματα που τον πικραίνουν,τον εμποδίζουν και δυσκολεύουν έτσι το έργο του.

Στις περιπτώσεις που θα υπάρχουν παράπονα, άλλοτε δίκαια και άλλοτε άδικα, το θέμα θα συζητείται πρώτα με τον εκπαιδευτικό της τάξης. Αν δεν βρεθεί λύση, τότε το θέμα θα πηγαίνει στο δ/ντή του σχολείου και, αν χρειασθεί, στο σχολικό σύμβουλο.
ΤΟΝΙΖΕΤΑΙ ιδιαίτερα πως στόχος κάθε ενέργειας του γονέα πρέπει να είναι το καλό του παιδιού του και όχι το κυνήγημα του εκπαιδευτικού.

2. Να κατανοήσουν οι γονείς ότι έχουν υποχρέωση, δικαίωμα και συμφέρον να συμμετέχουν τακτικά α) στις γενικές συνελεύσεις και τις εκδηλώσεις γενικά του συλλόγου Γονέων και Κηδεμόνων β) στις συναντήσεις-συζητήσεις που πρέπει να πραγματοποιούνται στο σχολείο πάνω σε θέματα αγωγής και μόρφωσης των παιδιών γ) στις συζητήσεις-ακροάσεις με τον εκπαιδευτικό του παιδιού τους και δ) στις συνοικιακές συνελεύσεις της περιοχής τους.
Για να επιτευχθεί ο παραπάνω στόχος είναι απαραίτητο να βοηθήσουν: οι εκπαιδευτικοί, ο δ/ντής του σχολείου, ο σχολικός σύμβουλος, οι περισσότερο ευαισθητοποιημένοι μεταξύ των γονέων, τα μέλη των διοικητικών τους συμβουλίων και τα μέλη των συνοικιακών συμβουλίων.

3. Για να μπορέσουν οι γονείς να ανταποκριθούν στο υψηλό και εξόχως δύσκολο έργο τους, χρειάζονται πολλά εφόδια. Γιαυτό σε κάθε σχολείο και κάθε χρόνο πρέπει να πραγματοποιείται σειρά μαθημάτων- συζητήσεων πάνω σε θέματα που τους απασχολούν και που μπορουν να τα ορίζουν οι ίδιοι.
Πρωταρχικός θα πρέπει να είνα ο ρόλος των σχολικών συμβούλων στην οργάνωση και διεξαγωγή αυτών των μαθημάτων.
Άλλοι που μπορούν να βοηθήσουν είναι: οι εκπαιδευτικοί, οι επιμορφωτές της Ν.Ε.Λ. Ε. , γονείς με ειδικές γνώσεις και ξεχωριστά ταλέντα και κάθε ειδικός που μπορεί και θέλει να βοηθήσει.

Τι πρέπει να κατανοήσουν οι εκπρόσωποι των Ο.Τ Α.

1. Τα σχολεία ανήκουν πλέον στο πεδίο ευθύνης της Τ.Α.
Επομένως οφείλουν να προετοιμάσουν κατάλληλα στελέχη που θα μπορέσουν να ανταποκριθούν με επιτυχία στα νέα τους καθήκοντα.

2. Το σχολείο, στα πλαίσια του νόμου 1566/85, μπορεί να καταστεί κέντρο ΖΩΗΣ της συνοικίας.
Χρησιμοποιώντας τους σχολικούς χώρους και αξιοποιώντας το ανθρώπινο δυναμικό της περιοχής είναι δυνατόν να οργανωθούν αθλητικές, ψυχαγωγικές και μορφωτικές εκδηλώσεις που ασφαλώς θα ανεβάσουν το επίπεδο ζωής των κατοίκων της συνοικίας. Και αποτελεί μια θαυμάσια πρόκληση για τα συνοικιακά συμβούλια η παραπάνω προοπτική.

Τώρα, και επειδή όλα αυτά τα είκοσι και πλέον χρόνια συνέχισα να μελετώ και να προβληματίζομαι, με αφορμή και πάλι αίτημα του συναξιούχου πια φίλου μου συνέταξα ένα ευρύτερο κείμενο με θέμα την ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ. Το εν λόγω κείμενο καθώς και άλλες ιδέες και σκέψεις μου μπορεί κανείς να τα βρεί στα Ιστολόγιά μου: 1. http://www.poziadis.com/ 2. http:pppp1934.blogspot.com

Σύνδεση Ιστολογίων μου

2008-12-12T11:02:00.000-08:00

Το κεντρικό Ιστολόγιό μου ανευρίσκεται στη διεύθνση: http://www.poziadis.com

2008-12-11T11:24:00.001-08:00

Κωνσταντίνος Ποζιάδης
Θέματα σχετικά με τον χωρισμό κράτους και εκκλησίας, την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση, τον πατριωτισμό σε καιρό ειρήνης.
Αναζήτηση:

Μενού
Home
Εισαγωγικό σημείωμα
Βιογραφικό
Σχετικά με αυτό το άρθρο:
Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε: Κυριακή, Νοέμβριος 5th, 2006 και ώρα 12:19 και βρίσκεται κάτω από την κατηγορία Πάντων χρημάτων μέτρον άνθρωπ. Μπορείτε να παρακολουθείτε τυχόν σχόλια μέσω RSS 2.0. Μπορείτε να σχολιάσετε, ή να το παρακολουθήσετε από την δικιά σας ιστοσελίδα.
Άλλα σχετικά άρθρα
…Αλλά με λύπη κιόλας κι ευσπλαχνία…
Η ΕΥΘΥΝΗ ΑΝΗΚΕΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΜΑΣ
ΧΩΡΙΣΜΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ- ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ
Οι οιωνοί δεν είναι καλοί !
“ΓΙΩΡΓΟ, ΑΛΛΑΞΕ ΤΑ ΟΛΑ”. ΘΑ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ;
« Θαυμάζω ταις γυναίκες μας και ΄ς΄τ΄όνομά τους μνέω- 2ο
Πρός Σεραφείμ Φυντανίδη - ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - Νο.1 »

2008-12-11T10:54:00.001-08:00

Έλληνες ή Ρωμιοί ή μήπως Ιουδαιοχριστιανοί !- Μέρος 1ον
Όσα μας κληροδότησαν οι πρόγονοί μας δεν μπορούμε να τα αλλάξομε. Μπορούμε όμως, αφού τα μελετήσομε προσεκτικά, να κρατήσομε τα καλά και χρήσιμα και να απορρίψομε τα κακά και άχρηστα, αξιοποιώντας συγχρόνως και αναπτύσσοντας τα πρώτα και αποφεύγοντας τα δεύτερα.
Ας ξεκινήσομε από την αρχή.
1. Σύμφωνα με τη φωτεινή Ελληνική Μυθολογία ο Γίγαντας Προμηθέας, από συμπόνια προς τους αδύναμους ανθρώπους, τους έδειξε πώς να χρησιμοποιούν τη φωτιά και τους δίδαξε τις τέχνες και τις επιστήμες και άλλους τρόπους βιοπορισμού και βελτίωσης της ζωής τους. Βέβαια γι΄αυτή του την φιλάνθρωπη πράξη τιμωρήθηκε, με πολύ σκληρό τρόπο, από τον αφέντη των θεών Δία, που διαφώνησε με την χειρονομία του και θέλησε να στείλει το μήνυμα πως όποιος δείχνει ανυπακοή στην εκάστοτε εξουσία θα πληρώνει βαρύτατο τίμημα.
Όσο όμως θα υπάρχουν άνθρωποι στον κόσμο θα προφέρουν με ευγνωμοσύνη το όνομα του Προμηθέα για όσα καλά τους χάρισε.
2. Κατά την παράδοση, οι Αθηναίοι, 1100 περίπου χρόνια π. Χ., κατάργησαν το θεσμό της κληρονομικής Βασιλείας και τον αντικατάστησαν με το θεσμό του αιρετού άρχοντα. Κι αυτή η πρωτόγνωρη καινοτομία οδήγησε αργότερα στην επινόηση και θεσμοθέτηση του πολιτεύματος της Δ η μ ο κ ρ α τ ί α ς.
3. Στο Μαραθώνα, στις Θερμοπύλες, στη Σαλαμίνα, στις Πλαταιές και στη Μυκάλη οι Έλληνες εξουδετέρωσαν οριστικά τον κίνδυνο να υποδουλωθούν στην Ασιατική Δεσποτεία και γεμάτοι αισιοδοξία και αυτοπεποίθηση επιδόθηκαν σε ειρηνικά έργα πολιτισμού απαράμιλλης αξίας. Είναι η περίοδος όπου ο τραγικός ποιητής Αισχύλος θα πει για τους Έλληνες: (Ου τινος δούλοι κέκληνται φωτός ουδ΄υπήκοοι). Δηλαδή δεν είναι δούλοι κανενός ούτε υπήκοοι. Είναι ελεύθεροι πολίτες.
Λίγο αργότερα ο φιλάνθρωπος φιλόσοφος Πρωταγόρας θα διακηρύξει: ( Πάντων χρημάτων μέτρον εστίν άνθρωπος). Δηλαδή, εδώ στη Γη, ο άνθρωπος είναι δημιουργός και επομένως και ο μόνος υπεύθυνος και για τα καλά και για τα κακά.
Και βέβαια βρισκόμαστε στον πέμπτον αιώνα π. Χ. που δίκαια ονομάστηκε ( Χρυσός Αιώνας του Περικλή), επειδή η Αθήνα, με την τριαντάχρονη περίπου καθοδήγησή του, πραγματοποίησε έργα υψηλού πολιτισμού, που ισάξιά του δεν έχει να επιδείξει άλλη περίοδος μέχρι σήμερα. Γι΄αυτό, δικαίως, αυτή η Αθήνα θα χαρακτηριστεί ( όλης της Ελλάδος παίδευσις). Και όλου του κόσμου θα προσθέταμε.
Κι όλα τα αξιοθαύμααστα επιτεύγματα της Ελληνικής ευφυίας, που αποτελούν τη βάση του Δυτικού Πολιτισμού, πραγματοποιήθηκαν στην ευλογημένη αυτή γωνιά του κόσμου επειδή οι Έλληνες, πρώτοι και μόνοι ανάμεσα σε όλους τους λαούς της Γης, επινόησαν το πολίτευμα της Δ η μ ο κ ρ α τ ί α ς και ανάδειξαν τους πρώτους φιλοσόφους στην Ιστορία του ανθρώπινου Γένους που θέτουν ερωτήματα και αμφισβητούν πράγματα που μέχρι τότε θεωρούνταν αμετακίνητα.
4. Κι ενώ όλοι οι άλλοι αρχαίοι λαοί έχουν ιερατεία και απόλυτους μονάρχες απ΄τη μια μεριά και υποτελείς υπηκόους απ΄την άλλη, μόνο στην Ελλάδα υπάρχουν αιρετοί άρχοντες, φιλόσοφοι που ρωτούν και αμφισβητούν και πολίτες ελεύθεροι που διατυπώνουν με παρρησία τη γνώμη τους, θεσπίζουν νόμους που τους τηρούν όσο βρίσκονται σε ισχύ και που τους αλλάζουν αν νέα δεδομένα το επιβάλλουν.
5. Θα ακολουθήσει ο αδελφοκτόνος Πελοποννησιακός πόλεμος, η περιστασιακή συνεργασία με τον Πέρση Δυνάστη πότε της μιας και πότε της άλλης πλευράς- μαθήματα και τα δύο προς αποφυγήν- και η υποταγή όλων των Ελλήνων στους Μακεδόνες.
6. Με τον Αλέξανδρο το Μέγα και τους διαδόχους του, μέρος του Ελληνικού πολιτισμού θα διαδοθεί στα πέρατα του τότε γνωστού κόσμου, αλλά το πολίτευμα της Δ η μ ο κ ρ α τ ί α ς θα καταλυθεί και θα σταλεί στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας όπου και θα παραμείνει για αιώνες.
7. Θα ακολουθήσει η Ρωμαϊκή κατάκτηση, αλλά ο Ελληνικός πολτισμός θα επηρεάσει βαθύτατα και θα εμπλουτίσει το Ρωμαϊκό πολιτισμό.
Μέρος 2ον
1. Κατά τους αρχαίους αυτούς χρόνους υπάρχει ένας λαός, ο Ιουδαϊκός, που πρώτος και μόνος πιστεύει στον ένα Θεό, υποτάσσεται πλήρως στο θέλημά του, δέχεται την προστασία του, δημιουργεί τη Μυθολογία του, την οποίαν και καταγράφει σε σειρά βιβλίων που αποτελούν τη Διαθήκη του, γνωστή ως Παλαιά Διαθήκη.
Διακόσια χρόνια πριν από τη γέννηση του Χριστού, με τη μετάφραση της Παλαιάς Διαθήκης από την εβραϊκή στην ελληνική γλώσσα- διεθνή γλώσσα των χρόνων εκείνων- που θα πραγματοποιήσουν εβδομηνταδύο Νομομαθείς Ιουδαίοι Ελληνιστές, ο ασήμαντος μέχρι τότε Ιουδαϊκός λαός κάνει ένα σημαντικό βήμα να βρεθεί στο προσκήνιο της Ιστορίας του κόσμου.
Τώρα. Σύμφωνα με την Παλαιά Διαθήκη ο Θεός έπλασε τον άνθρωπο ( κατ΄εικόνα και καθ΄ομοίωση του) και τον τοποθέτησε στον Παράδεισο για να ζήσει μια ζωή ονειρεμένη, υπό τον όρο να μη δοκιμάσει ποτέ να γευτεί τον καρπό από το δέντρο της γνώσεως του καλού και του κακού. Επειδή όμως ο άνθρωπος ( φύσει του ειδέναι ορέγεται), όπως διαπιστώνει ο Έλληνας Αριστοτέλης, παραβαίνει την εντολή του Θεού γιατί θέλει να γνωρίσει ποιο είναι το καλό και ποιο το κακό. Τότε ο Θεός των Ιουδαίων που δεν συμφωνεί ούτε με τον Προμηθέα της Ελληνικής Θεογονίας που χάρισε στο ανθρώπινο γένος τη γνώση ούτε και με τη διαπίστωση του Αριστοτέλη, τιμωρεί αυστηρά τους παραβάτες και τους καταριέται να ζήσουν μακριά στη Γη μια ζωή γεμάτη βάσανα και πόνους, με αχώριστη συντροφιά τους το βαρύ φορτίο της ενοχής, την οποίαν και θα κληρονομούν στους απογόνους τους.
Ο Ιουδαϊκός λαός με τη συμπεριφορά του πότε ευχαριστεί το Θεό του και δέχεται την εύνοιά του και πότε τον δυσαρεστεί και δοκιμάζει την οργή του. Επειδή, τελικά, πιστεύει πως είναι ο εκλεκτός λαός του Θεού,μέσω προφητειών, αρχίζει να καλλιεργεί την προσδοκία πως κάποιος Μεσσίας κάποια στιγμή θα κάνει την εμφάνισή του. Και τότε η παγκόσμια κυριαρχία των Ιουδαίων θα γίνει πραγματικότητα
2. ( Και ότε ήλθε το πλήρωμα του χρόνου…), κατά τας Γραφάς, όπως συνηθίζει να λέει ο απόστολος Παύλος, ο αναμενόμενος Μεσσίας έκανε την εμφάνισή του ως Ιησούς Χριστός της θυσίας και της συγγνώμης ξεκαθαρίζοντας πως η Βασιλεία του δεν είναι εκ του κόσμου τούτου και πως όποιος θέλει να γίνει οπαδός του( απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθείτω μοι).
Το Ιερατείο και μαζί η μεγάλη πλειοψηφία του Ιουδαϊκου λαού αλλιώς περίμεναν τον Μεσσία και αλλιώς τους βγήκε. Έτσι δεν τους έμενε παρά να τον εξοντώσουν, ελπίζοντας πως θα εμφανιζόταν κάποτε αυτός που θα ερχόταν ειδικά για τη δόξα του εκλεκτού λαού του Θεού.
3. Όλα έδειχναν πως το κίνημα του Ιησού της θυσίας και της συγγνώμης κινδύνευε να έχει την τύχη προηγούμενων κινημάτων που έπεσαν τελικά στην αφάνεια. Και τότε, σαν από μηχανής Θεός, εμφανίζεται ο Παύλος που επωμίζεται όλη την ευθύνη για να κηρύξει το λόγο του θεού σε πολλά μέρη της Ρωμαϊκής Αυτκρατορίας. Όμως εντελώς αυθαίρετα και αγνοώντας πλήρως τη διδασκαλία του Ιησού, καθαγιάζει τις κοσμικές εξουσίες και ανοίγει διάπλατα το δρόμο για τη μελλοντική υποταγή της εκκλησίας σ΄αυτές.
( Πάσα ψυχή εξουσίαις υπερεχούσαις υποτασσέσθω΄ου γαρ εστίν εξουσία ει μη υπό θεού΄αι δε ούσαι εξουσίαι υπό του θεού τεταγμέναι εισίν. Ώστε ο αντιτασσόμενος τη εξουσία τη του θεού διαταγή ανθέστηκε΄οι δε ανθεστηκότες εαυτοίς κρίμα λήψονται). Και θα ολοκληρώσει τη θεωρητική θεμελίωση της υποταγής με την προς Κορινθίους Α΄επιστολή του.
( Έκαστος εν τη κλήσει ή εκλήθη, εν ταύτη και μενέτω΄ δούλος εκλήθης, μη σοι μελέτω΄ αλλ΄ή και δύνασαι ελεύθερος γενέσθαι, μάλλον χρήσαι. Ο γαρ εν Κυρίω κληθείς δούλος απελεύθερος Κυρίου εστίν΄ ομοίως και ο ελεύθερος κληθείς δούλος εστί Χριστού).
Βέβαια. Κάποια στιγμή θα πει: ( Ου γαρ έχομεν ώδε μένουσαν πόλιν, αλλά την μέλλουσαν επιζητούμεν), αλλά ήδη είναι πολύ αργά. Γιατί οι καθαγιασμένες εξουσίες θα δράσουν με πολύ έξυπνο τρόπο την κατάλληλη στιγμή.
4. Θα προηγηθούν οι πρώτοι τρεις αιώνες της ραγδαίας εξάπλωσης της χριστιανικής θρησκείας με την Εκκλησία και τους πιστούς να ακολουθούν το δρόμο της θυσίας και της προσφοράς. Διώξεις, ταπεινώσεις, φυλακίσεις, μαρτυρικοί θάνατοι, όλα για τη δόξα του Κυρίου.
5. Ώσπου να φτάσομε στις αρχές του 4ου αιώνα μ. Χ. και οι μέχρι χθες διωκόμενοι και λοιδορούμενοι οπαδοί του Ιησού της θυσίας και της συγγνώμης θα ενταχθούν στις στρατιωτικές δυνάμεις του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου, θα του χαρίσουν την τελική νίκη κατά των αντιπάλων- διεκδικητών του θρόνου και θα υποταγούν στην κοσμική εξουσία, η οποία γρήγορα θα γίνει χριστιανική, θα γίνει δηλαδή εγκόσμιο Πολίτευμα, το αντίθετο ακριβώς από αυτό που οραματίστηκε ο Ιησούς Χριστός. Έχομε τώρα (ελέω θεού) Βασιλέα που ευλογείται από τον Πατριάρχη της Νέας Ρώμης και της Νέας Ιερουσαλήμ, που είνα πια η Κωνσταντινούπολη.
Έτσι ξεκινά η χιλιόχρονη περίπου ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας που θα αποτελέσει τη συνέχεια της Ρωμαϊκής Αυτκρατορίας σε μεταλλαγμένη μορφή. Κι ενώ τυπικά είναι Χριστιανική Αυτκρατορία- σε πλήρη αντίθεση με τη διδασκαλία του Κυρίου ότι ( η βασιλεία του δεν είναι εκ του κόσμου τούτου)- στην ουσία είναι παράρτημα της Ιουδαϊκής θρησκείας. Όλες οι ιερές ακολουθίες της χριστιανικής θρησκείας έχουν ως βάση και κύριο κορμό τα βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης. Ο δούλος του θεού είναι στην ημερήσια διάταξη. Ο χριστιανός αρχίζει τη ζωή του με το ( Βαπτίζεται ο δούλος του θεού), συνεχίζει με το ( Στέφεται ο δούλος του θεού) και τελειώνει τη ζωή του σε τούτο τον κόσμο με το ( Ανάπαυσον ο θεός τον δούλον σου).
Τώρα τι σόι πατέρας είναι αυτός που όχι μόνον δέχεται αλλά και το απολαμβάνει κιόλας να αποκαλούνται τα παιδιά του δούλοι και μάλιστα να απαιτεί από αυτά να του ζητούν να τους διδάξει τα δικαιώματά του ( Ευλογητός ει Κύριε, δίδαξόν με τα δικαιώματά σου), μόνον οι πλήρως υποταγμένοι στο θεό τους Ιουδαίοι θα μπορούσαν να το αποδεχούν επειδή πίστευαν και πιστεύουν ακόμη πως κάποια μέρα ο θεός τους θα τους δοξάσει.
Στο μεταξύ η Χριστιανική θρησκεία από κίνημα αγάπης και συμπόνιας και εύκολο θήραμα στα δίχτυα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με τις μυριάδες των μαρτύρων, πολύ γρήγορα, θα μετατραπεί σε φοβερό διώκτη κάθε αντιφρονούντα. Ξαφνικά τα πρώην θύματα της Ρωμαϊκής θηριωδίας θα μεταβληθούν σε θύτες και μάλιστα πιο άγριους από τους Ρωμαίους διώκτες τους. Θα καταδιώξουν και θα κατασρέψουν κυρίως ο,τι είναι Ελληνικό. Βιβλιοθήκες με θησαυρούς ανεκτίμητης αξίας ρίχνονται στην πυρά, περικαλλείς ναοί κατεδαφίζονται και άνθρωποι του πνεύματος, της τέχνης και της επιστήμης λοιδορούνται, βασανίζονται, δολοφονούνται. Τραγικό παράδειγμα αυτής της ακατανόητης μετάλλαξης των θυμάτων σε διώκτες αποτελεί ο φρικτός τρόπος με τον οποίον τα πρωτοπαλίκαρα του Πατριάρχη Κυρίλλου δολοφόνησαν τη διασημότερη μαθηματικό,αστρονόμο,φιλόσοφο και αξιαγάπητο δάσκαλο των αρχών του 5ου μ.Χ. αιώνα ΥΠΑΤΙΑ την Αλεξανδρινή, γυναίκα- πρότυπο ήθους και αφοσίωσης στην επιστήμη και στο φωτισμό του ανθρώπινου νου.
Οι Έλληνες ορθόδοξοι Χριστιανοί δακρύζουν από συγκίνηση όταν ακούνε για το μαρτυρικό θάνατο της Αγίας Βαρβάρας ή της Αγίας Αικατερίνης. Για την ανυπέρβλητη Ελληνίδα ΥΠΑΤΙΑ όμως πλήρης άγνοια και συσκότιση.
Ομολογώ πως έμαθα γι΄αυτή την τραγική ιστορία μόλις στα εβδομηνταδύο μου χρόνια και ντρέπομαι και λυπάμαι και ζητώ συγγνώμη από την άγια ψυχή της. Αν όντως υπάρχει Θεός- Πατέρας, τότε σίγουρα η ΥΠΑΤΙΑ η Ελληνίς είναι κοντά του και συγχωρεί και τους αυτουργούς της φρικτής πράξης αλλά και εκείνους που έκαψαν τους πολύτιμους θησαυρούς του γένους των Ελλήνων.
Παρά τις καταστροφές που προξένησαν τόσο οι χριστιανοί όσο και οι Άραβες σε βάρος του αρχαίου Ελληνικού πολιτισμού, πρέπει να παραδεχθούμε ότι μεγάλο μέρος αυτού του ανεκτίμητου θησαυρού που απολαμβάνομε σήμερα το διέσωσαν οι μοναχοί στα μοναστήρια και οι φωτισμένοι Άραβες την εποχή της ακμής τους με τις μεταφράσεις αρχαίων συγγραφέων που μας παρέδωσαν. Κι είναι κρίμα που η Βυζαντινή Αυτοκρατορία της τελευταίας περιόδου έχασε την ευκαιρία να ξεκινήσει αυτή την Αναγέννηση των Γραμμάτων και των τεχνών, επειδή υπήρχαν και τα αρχαία κείμενα και τα κατάλληλα πρόσωπα.
Όμως πώς να ξεκινήσει η Αναγέννηση από το Βυζάντιο όταν αυτοί που είχαν το πάνω χέρι ήταν η παράταξη των ανθενωτικών με πρωτοπαλίκαρο το Γεννάδιο Σχολάριο που προτιμούσε το σαρίκι του Μωαμεθανού από την τιάρα του Πάπα. Προτιμούσε δηλαδή τις σφαγές, την ταπείνωση και την υποταγή στο Μωαμεθανό κατακτητή- ήτανε λέει θέλημα θεού η Πόλη να τουρκέψει- παρά να χάσει τα πρωτεία από τη Ρώμη. Κι ας είχε διακηρύξει ο Ιησούς πως όποιος θέλει να γίνει πρώτος στη Βασιλεία των Ουρανών οφείλει, εδώ στη γη, να γίνει έσχατος πάντων.
Τώρα. Τι θεός-πατέρας είναι αυτός που για να τιμωρήσει τα παιδιά του που έπεσαν σε σφάλματα επιβραβεύει έναν σφαγέα αθώων και τον εγκαθιστά κυρίαρχο στην Πόλη μόνο ως ανήκουστος παραλογισμός ακούγεται.
Και για να τελειώνομε με τον Γεννάδιο Σχολάριο-είναι εκείνος που θα ορισθεί Πατριάρχης μετά την Άλωση της Πόλης- ας αναφέρομε την τόσο περιφρονητική για τους Έλληνες δήλωσή του: (Και αύθις Έλλην ων την φωνήν, ουκ αν ποτε φαίην Έλλην είναι). 240 περίπου χρόνια αργότερα Ο Άγιος κοσμάς ο Αιτωλός θα συγχαρεί τους υπόδουλους Έλληνες της Ηπείρου: (Αδελφοί μου, έμαθα πως με τη χάρη του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και Θεού δεν είσθε Έλληνες, δεν είσθε ασεβείς, αιρετικοί,άθεοι, αλλ΄είσθε ορθόδοξοι χριστιανοί). Χριστιανοί που μέρα και νύχτα μνημονεύουν ως προπάτορές των τον Αβραάμ, τον Ισαάκ, τον Ιακώβ, τη Σάρα, τη Ρεβέκκα, τη Ραχήλ και δαβίδ τον Βασιλέα-ονόματα όλα παρμένα από την κληρονομιά των Ιουδαίων.
6. Κατά την Τουρκοκρατία ο Πατριάρχης αναλαμβάνει πια όλες τις κοσμικές ευθύνες. Γίνεται δηλαδή με τη Βούλα του κατακτητή Άρχοντας του κόσμου τούτου. Βέβαια στην ενάσκηση των καθηκόντων του αυτό που προέχει είναι η εξυπηρέτηση των πολιτικών στόχων του σουλτάνου, στον οποίον και λογοδοτεί. Όσοι δεν ανταποκρίνονται στις επιθυμίες του Δυνάστη, εκδιώκονται από το θρόνο και συνήθως αποκεφαλίζονται για να πάρουν τη θέση τους άλλοι περισσότερο πειθήνιοι και αρεστοί.
Ασφαλώς κανένας δεν αμφισβητεί πως τα δύσκολα χρόνια της σκλαβιάς η Εκκλησία έπαιξε σημαντικό ρόλο στη διατήρηση της Ελληνικής γλώσσας και της εθνικής συνείδησης και παρά τα λάθη και τις παραλείψεις αρκετών εκπροσώπων της, το έθνος οφείλει χάριτας στη μητέρα εκκλησία. Χάριτας οφείλει επίσης το έθνος και για τη βοήθεια της εκκλησίας κατά την επανάσταση του 1821.
Όμως τα πράγματα θα μπουν και πάλι σε λανθασμένη πορεία με τη δημιουργία του Αυτεκεφάλου της Ελληνικής Εκκλησίας. η οποία θα ταυτισθεί πλήρως με την ελέω θεού μοναρχία καθώς και με την ολιγαρχία του πλούτου. Τέλος, όλα τα φασιστικά καθεστώτα σ΄όλο το χριστιανικό κόσμο και στην Ελλάδα, φυσικά, είχαν και έχουν τη στήριξη της επίσημης εκκλησίας. Στη διάρκεια του περασμένου αιώνα η εκκλησία της Ελλάδος βρέθηκε πάντα στο πλευρό των συντηρητικών και αντιδραστικών δυνάμεων της χώρας και στάθηκε πολέμιος καθε προδευτικής ιδέας και μεταρρύθμισης. Υπήρξε βασικός παράγοντας στο διχασμό του Ελληνικού λαού- Αναθεματισμός Βενιζέλου- συνεχίζοντας να είνα κοσμική εξουσία μάλλον παρά μητέρα και παρηγορήτρα όλων των παιδιών της.
7. Από όσα αναφέραμε παραπάνω γίνεται απολύτως φανερό πως ο Χριστιανισμός, όπως εφαρμόστηκε μετά τον 4ο μ. Χ. αιώνα, και αφού διαπλέχθηκε με την κοσμική εξουσία, είναι καθαρά Ιουδαιοχριστιανισμός, διότι στηρίχθηκε κυρίως στην Παλαιά Διαθήκη με όλα τα φοβερά και απαίσια πράγματα που περιλαμβάνουν αυτά τα βιβλία, και απομακρύνθηκε τελείως από την ουσία του Χριστιανισμού όπως την παρουσίασε ο Ιησούς της θυσίας, της συμπόνιας και της συγγνώμης και όπως τη συμπύκνωσε ο απόστολος Παύλος στη φράση: ( Αγάπην δε μη έχω, ουδέν ειμί). Και, δυστυχώς, είναι η Αγάπη που λείπει από τον Ιουδαιοχριστιανισμό. Τέλος, η Ιερά Εξέταση και τα βασανιστήρια που υπέστησαν οι άνθρωποι του πνεύματος, της τέχνης και της επιστήμης προέρχονται κατ΄ευθείαν από τις σκοτεινές σελίδες της Παλαιάς Διαθήκης.
Ένα παράδοξο
Είναι να απορεί κανείς πώς ένας λαός, ο Ιουδαϊκός, που στα παλιά χρόνια ήταν ασήμαντος, σήμερα , μέσω του Χριστιανισμού και του Μωαμεθανισμού- και οι δύο θρησκείες είναι παρακλάδια του- καθορίζει, σε μεγάλο βαθμό τις τύχες του κόσμου.
Μια διαπίστωση
Κανένας λαός στον κόσμο δε γνώρισε τις διώξεις και τους κατατρεγμούς που ένιωσε στο πετσί του ο Ιουδαϊκός λαός, τόσο από τους χριστιανούς όσο και από τους Μωαμεθανούς. Κι όμως αυτός ο λαός παραμένει όρθιος και αντιστέκεται σε δύο επίπεδα. Στο πρώτο επίπεδο κινούνται αυτοί που παραμένουν πιστοί στον αρχαίο μύθο ότι είναι ο περιούσος λαός του θεού και κάποια μέρα θα γνωρίσουν τη δόξα με την παγκόσμια κυριαρχία που θα τους εξασφαλίσει ο θεός των Πατέρων τους. Στο δεύτερο επίπεδο κινούνται όλοι εκείνοι που έχουν μεν Ιουδαϊκή καταγωγή,δεν πιστεύουν όμως στους μύθους και τις επιλεκτικές παραδόσεις Των Ιουδαίων και είναι από τους πιο εκλεκτούς πολίτες δυτκών , κατά το πλείστον, Δημοκρατιών και με το λόγο και τη στάση ζωής τους συντελούν τα μέγιστα στον εξανθρωπισμό του ανθρώπου.
Μία απρέπεια
Η Παναγία,ως μητέρα του Ιησού, έζησε την τρομακτική εμπειρία να δει τον αθώο γιο της πάνω στο σταυρό και αντί να προβάλλεται ως πρότυπο καρτερίας και παρηγοριάς για όλες τις πικραμένες μανάδες του κόσμου, οι Ιουδαιοχριστιανοί την προήγαγαν σε Αρχιστράτηγο και την τοποθέτησαν επικεφαλής των στρατευμάτων τους,προκειμένου να κατατροπώσουν τους αντιπάλους των, οι οποίοι, πολλές φορές, ήταν κι αυτοί Ιουδαιοχριστιανοί κι είχαν επικεφαλής την ίδια Παναγία. Απρέπεια. Ειρωνεία. Ή για γέλια και για κλάματα. Η επιλογή ανήκει στους αναγνώστες αυτού του κειμένου.
Επίμετρο
Επιστροφή στις πηγές των υδάτων
Είπεν ο Κύριος:
1. ( Η βασιλεία η εμή ουκ έστιν εκ του κόσμου τούτου).
2. (Πνεύμα ο θεός και τους προσκυνούντας αυτόν εν πνεύματι και αληθεία δει προσκυνείν).
3. ( Απόδοτε τα Καίσαρος Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ).
4.( Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακοληθείτω μοι).
5.( Ο αναμάρτητος πρώτος βαλέτω λίθον επ΄αυτήν).
6. ( Αγαπάτε τους εχθρούς υμών, καλώς ποιείτε τοις μισούσιν υμάς, ευλογείτε τους καταρωμένους υμίν, προσεύχεσθε υπέρ των επηρεαζόντων υμάς,… Και καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως…)
7. ( Πάτερ, άφες αυτοίς΄ ου γαρ οίδασι τι ποιούσι).
8. ( Πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τα έθνη….)
Ιδού το μέτρο με το οποίο οφείλουν να αντιμετρώνται κάθε στιγμή της ζωής τους όσοι τολμούν να δηλώνουν πως είναι Χριστιανοί, δηλαδή πιστοί και αφοσιωμένοι οπαδοί του Ιησού της θυσίας, της συμπόνιας και της συγγνώμης.

2008-12-11T10:36:00.001-08:00

Επεξεργασία σελίδας
Τον περασμένο Γενάρη, παίρνοντας αφορμή από την ανακοίνωση του κ. πρωθυπουργού για την αναθεώρηση του συντάγματος, έγραψα ένα κείμενο για το διαχωρισμό Εκκλησίας- Πολιτείας. Το σημαντικό αυτό ζήτημα το εξέτασα από τη σκοπιά της Εκκλησίας γιαυτό και τα επιχειρήματά μου τα άντλησα από τη ζωή και τη διδασκαλία του Ιησού Χριστού της αγάπης και της συγγνώμης και από την ιστορία του χριστιανισμού.
Επειδή είμαι τακτικός αναγνώστης της Ε Λ Ε Υ Θ Ε Ρ Ο Τ Υ Π Ι Α Σ από το πρώτο της φύλλο και εκτιμώ ιδιαίτερα τον πλουραλισμό της απέστειλα την ως άνω εργασία μου για δημοσίευση στο γραφείο του κ. Φυντανίδη. Κι ενώ περνούσαν οι μέρες, οι εβδομάδες και οι μήνες, το κείμενό μου έμενε καταχωνιασμένο σε κάποιο συρτάρι. Ξαφνικά και εντελώς τυχαία ανακάλυψα πως μπορώ να αποκτήσω προσωπικό Ιστολόγιο στο διαδίκτυο και μέσω αυτού να κάνω γνωστές τις απόψεις μου, σε περιορισμένο αριθμό προσώπων στην αρχή και, στη συνέχεια, αν αποδειχθεί πως τα επιχειρήματά μου έχουν κάποια αξία, θα μπορούσαν να αποτελέσουν αφορμή για μια ευρύτερη συζήτηση με πιθανή ευτυχή κατάληξη.
Αυτή τη στιγμή, εκτός από το σύντομο Βιογραφικό μου και το κείμενο για το διαχωρισμό Εκκλησίας- Πολιτείας, καταχωρίζω επίσης και μια εργασία μου που αναφέρεται στην Εκπαιδευτική Μεταρρύθμιση και όχι μόνον. Με αφορμή τα σχόλια και τις παρατηρήσεις σας ελπίζω να ξεκινήσει μεταξύ μας ένας γόνιμος και δημιουργικός διάλογος με όσους από σας είστε έτοιμοι και πρόθυμοι να δώσετε και να πάρετε. Για όσους επιλέξουν τις ύβρεις, τις προσβολές και, ενδεχομένως, τις απειλές, τα σχόλιά μου θα είναι γεμάτα αγάπη και συμπάθεια. Όμως τα κείμενά τους δεν θα έχουν θέση σε ένα Ιστολόγιο που γεννήθηκε και θα ζήσει- όσο θα μου το επιτρέπουν οι σωματικές και πνευματικές μου δυνάμεις- μέσα σε ατμόσφαιρα αγάπης, κατανόησης και προσφοράς.
Στη Δ η μ ο κ ρ α τ ί α, οι πολίτες έχουν ηθικό χρέος να μελετούν, να προβληματίζονται, να στοχάζονται, να διαλέγονται με εντιμότητα, να προτείνουν λύσεις και συγχρόνως να λένε και τι ακριβώς είναι διατεθειμένοι οι ίδιοι να πράξουν, προκειμένου οι προτάσεις τους να λάβουν σάρκα και οστά για το καλό το δικό τους και των παιδιών τους και φυσικά για το καλό του συνόλου. Αυτό το υπέρτατο χρέος προς τον εαυτό μου, το συνάνθρωπό μου και την πατρίδα μου επιτελώ εμπνεόμενος από τους λόγους του Ιησού της αγάπης και της θυσίας.
(Και καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως).
(Πάτερ, άφες αυτοίς΄ου γαρ οίδασι τι ποιούσι).
(Ο αναμάρτητος υμών πρώτος βαλέτω λίθον επ΄αυτήν).
Και βεβαίως: (Εγώ δε λέγω υμίν, αγαπάτε τους εχθρούς υμών, ευλογείτε τους καταρωμένους υμάς, καλώς ποιείτε τις μισούσιν υμάς και προσεύχεσθε υπέρ των επηρεαζόντων υμάς και διωκόντων υμάς).

2008-12-11T10:33:00.000-08:00

Επεξεργασία σελίδας
Είμαι ο Κώστας ο Ποζιάδης, συνταξιούχος δάσκαλος, έγγαμος, χωρίς παιδιά.
Αυτό που είμαι σήμερα το οφείλω, κατά κύριο λόγο, στους γονείς μου - με τα γονίδια που μου κληροδότησαν και το παράδειγμα ζωής που μου πρόσφεραν - στους πολλούς και καλούς μου φίλους, στα βιβλία που μελέτησα και, τέλος,στις προσπάθειες που κατάβαλα όλα αυτά τα χρόνια.
Θεωρώ τυχερό τον εαυτό μου επειδή αισθάνομαι όμορφα όταν προσφέρω μάλλον παρά όταν δέχομαι βοήθεια ή χάρισμα. Γιαυτό και χωρίζω τους ανθρώπους όχι σε καλούς και κακούς, αλλά σε τυχερούς και σε άτυχους.
Τυχερούς ονομάζω εκείνους που νιώθουν όμορφα όταν προσφέρουν και άτυχους εκείνους που νιώθουν όμορφα μόνον όταν λαμβάνουν.
Οι πρώτοι χαίρονται με τη χαρά των άλλων. Οι δεύτεροι αποκτούν την ψυχολογία του αχόρταγου και δεν ικανοποιούνται ποτέ.
Για οικογενειακούς λόγους αναγκάστηκα να παραιτηθώ από την υπηρεσία την πιο παραγωγική περίοδο της επαγγελματικής μου ζωής - ήμουνα σχολικός σύμβουλος πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης-οχτώ ολόκληρα χρόνια πριν συμπληρώσω τριακονταπενταετία. Από τότε πέρασαν είκοσι χρόνια. Διαθέτοντας πια άφθονο ελεύθερο χρόνο συνέχισα να μελετώ, να ερευνώ, να στοχάζομαι,να προβληματίζομαι και να ανταλλάσσω σκέψεις και ιδέες με φίλους συναδέλφους,συνταξιούχους και εν ενεργεία, διατηρώντας έτσι ανοιχτά και άγρυπνα τα μάτια της ψυχής και του νου.
Αυτή την περίοδο της ζωής μου γνωρίζω και αισθάνομαι τόσα πολλά πράγματα όσα σε καμιά άλλη περίοδο. Διαθέτω έναν πολύτιμο θησαυρό που παραμένει αναξιοποίητος και κινδυνεύει να εξαφανιστεί μαζί μου καθώς πλησιάζω στο τέρμα της παρουσίας μου σε τούτο τον κόσμο.
Λένε πως η πείρα μοιάζει με το χτένι που αποκτάς όταν δεν έχεις πια μαλλιά.
Επειδή όμως στον κόσμο μας υπάρχουν εκατομμύρια συμπολίτες μας που έχουν μαλλιά, ευχής έργο θα ήταν να είχαν πρόσβαση σαυτή την πείρα. Αυτός, τελικά, είναι και ο λόγος που αποφάσισα να καταγράψω και να καταθέσω προς σχολιασμό και αξιοποίηση από όποιον ή από όποιους είναι έτοιμοι και έχουν τη διάθεση να αντιμετρηθούν με όσα γνώρισα και ένιωσα και έζησα.
Και θα τελειώσω αναφέροντας πως το πρώτο μάθημα που μας δίδαξε ο καθηγητής της συμβουλευτικής στο σεμινάριο προετοιμασίας των σχολικών συμβούλων ήταν ότι οι συμβουλές είναι το πιο άχρηστο πράγμα στον κόσμο. Κι αυτό επειδή, ενώ όλοι είμαστε πρόθυμοι να δώσουμε συμβουλές προς τους πάντες, κανένας μας δεν έχει την παραμικρή διάθεση να δεχτεί συμβουλές από τον οποιονδήποτε.
Μολονότι όμως δεν δεχόμαστε συμβουλές- κακό του κεφαλιού μας, βέβαια - όλοι μας θα θέλαμε να βρίσκουμε ιδέες και προτάσεις για την επίλυση προβλημάτων που συχνά αντιμετωπίζουμε.
Τα τελευταία πέντε χρόνια είχα την ευκαιρία, μέσα από το διαδίκτυο, να έρθω σε επαφή με σπουδαία πνεύματα της παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς. Μικρή ανταπόδοση των όσων έλαβα ελπίζω να είναι το παρόν ιστολόγιο που θέτω σε λειτουργία χάρη στην πρόοδο της τεχνολογίας.
Όσοι πιστοί, προσέλθετε!!!
Δεν επιτρέπεται ο σχολιασμός.-->

2008-12-11T10:26:00.000-08:00

ΧΩΡΙΣΜΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ- ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ
Κύριε Διευθυντά,
Το Γενάρη του 2006 παράδωσα στο γραφείο του κ. Φυντανίδη ένα άρθρο μου που αναφερόταν στο Χωρισμό ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ- ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ. Σε τηλεφωνική επικοινωνία που είχα με το ως άνω γραφείο με πληροφόρησαν πως το άρθρο μου βρίσκεται στα υπόψει και πως θα δημσιευθεί εν καιρώ.
Στο μεταξύ πέρασαν μήνες, συμληρώθηκε χρόνος, ακολούθησε η αποχώρηση του κ. Φυντανίδη από την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ και η δημοσίευση του άρθρου μου παραπέμφθηκε στις < Ελληνικές Καλένδες>.
Επειδή θεώρησα σοβαρή παράλειψή μου το ό,τι δεν απέστειλα το άρθρο μου στον τότε αρχιεπίσκοπο, έκρινα αναγκαίο να το αποστείλω στο σημερινό.
Τέλος, απογοητευμένος από τις δηλώσεις του αρχιεπισκόπου για δημοψήφισμα, του απέστειλα καινούργιο άρθρο, το οποίο κοινοποίησα και στην έγκριτη και αγαπημένη μου εφημερίδα σας.
Και πάλι οι μέρες και οι εβδομάδες περνάνε και δεν δίνετε την ευκαιρία να ακουστεί η άποψη που υποστηρίζει ότι, η συζήτηση για το χωρισμό ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ- ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ πρέπει να εστιασθεί αποκλειστικά και μόνον στη Διδασκαλία του ΙΗΣΟΥ. Και τότε πράγματι ο καθένας θα πάρει το ΜΑΘΗΜΑ του!!!
Σας ξαναστέλνω λοιπόν το καινούργιο μου άρθρο και επειδή το προηγούμενο άρθρο μου δεν θα είναι εύκολο να το αναζητήσετε στα ΑΡΧΕΙΑ σας, σας παραπέμπω στο ιστολόγιό μου-poziadis.com- και πράξτε ό,τι σας φωτίσει ο Θεός!
Συνειδητός και σκεπτόμενος αναγνώστης της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ από το Πρώτο της φύλλο,
Πάντα με όλη μου την εκτίμηση
Κώστας Ποζιάδης
Πειραιάς 17 Νοεμβρίου 2008

Μακαριότατε,
Με έκπληξη και απογοήτευση μαζί σάς άκουσα να δηλώνετε πως για το θέμα του χωρισμού ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ- ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ, που τίθεται από άλλους και όχι από την Εκκλησία της Ελλάδος, θα κληθεί να αποφανθεί ο ΛΑΟΣ σε Δημοψήφισμα και τότε ο καθένας <θα πάρει το μάθημά του>.
Ερώτηση αφελούς: Όταν κατά την πρώτη οικουμενική Σύνοδο της ΝΙΚΑΙΑΣ άνοιξαν διάπλατα οι πύλες του σφιχταγκαλιάσματος ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ και ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ μήπως μπορείτε να μας πείτε αν ρωτήθηκε γιαυτή την ολέθρια σχέση ο ΛΑΟΣ;
Και τώρα μια ερώτηση που βασίζεται στην κοινή λογική: Οι σχέσεις ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ - ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ πρέπει να καθορίζονται από τη θέληση του πιστού λαού ή από τη διδασκαλία του ΙΔΡΥΤΗ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ;
Επειδή η απάντηση είναι ΠΡΟΦΑΝΗΣ για τους ΝΟΥΝ έχοντες και αν, παρά ταύτα, επιμένετε να επιθυμείτε το ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ, θα σας παρακαλούσα προηγουμένως να εξηγήσετε στον ελληνικό λαό το ΝΟΗΜΑ των παρακάτω λόγων του ΙΗΣΟΥ της ΑΓΑΠΗΣ, της ΣΥΓΓΝΩΜΗΣ,της ΣΥΜΠΟΝΙΑΣ, της ΤΑΠΕΙΝΟΤΗΤΑΣ και της ΘΥΣΙΑΣ:
1. < Η βασιλεία η εμή ουκ΄έστιν εκ του κόσμου τούτου>.
2. < Πνεύμα ο Θεός και τους προσκυνούντας Αυτόν εν πνεύματι και αληθεία δει προσκυνείν>.
3. < Απόδοτε ουν τα Καίσαρος Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ>.
4. < Και είπεν αυτοίς' πορευθέντες εις τον κόσμον άπαντα κηρύξατε το ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ πάση τη κτίσει>.
5.< Εί τις θέλει οπίσω μου έρχεσθαι, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού ΚΑΘ΄ΗΜΕΡΑΝ και ακολουθείτω μοι>.
6.< Ο αναμάρτητος υμών πρώτος βαλέτω λίθον επ΄αυτήν>.
7. < Πάτερ, άφες αυτοίς' ου γαρ οίδασι τι ποιούσι>.
8. < Αλλά υμίν λέγω τοις ακούουσιν' αγαπάτε τους ΕΧΘΡΟΥΣ υμών, καλώς ποιείτε τοις ΜΙΣΟΥΣΙΝ υμάς, ευλογείτε τους ΚΑΤΑΡΩΜΕΝΟΥΣ υμίν, προσεύχεσθε υπέρ των ΕΠΗΡΕΑΖΟΝΤΩΝ υμάς. Τω τύπτοντί σε επί την σιαγόνα πάρεχε και την άλλην, και από του αίροντός σου το ιμάτιον και τον χιτώνα μη κωλύσης. Παντί δε τω αιτούντι σε δίδου, και από του αίροντος τα σα μη απαίτει.
Και καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως. Και ει αγαπάτε τους αγαπώντας υμάς, ποία υμίν χάρις εστί; και γαρ οι αμαρτωλοί τους αγαπώντας αυτούς αγαπώσι. ... Και εάν δανείζετε παρ' ων ελπίζετε απολαβείν, ποία υμίν χάρις εστίν; και γαρ αμαρτωλοί αμαρτωλούς δανείζουσι ίνα απολάβουσι τα ίσα.
Πλην αγαπάτε τους ΕΧΘΡΟΥΣ υμών και αγαθοποιείτε και δανείζετε μηδέν απελπίζοντες, ... Γίνεσθε ουν οικτίρμονες, καθώς και ο πατήρ υμών οικτίρμων εστί. Και μη κρίνετε, και ου μη κριθήτε' τω γαρ αυτω μέτρω, ω μετρείτε, αντιμετρηθήσεται υμίν>.
Με τον προσήκοντα σεβασμό
Κώστας Ποζιάδης,συνταξιούχος δάσκαλος,Τηλ. 4116409
Πειραιάς 6 Νοεμβρίου 2008